უკ−ვე კა−რი გა−ი−ხუ−რა,
მი−ი−ლი−ა ნო−ემ−ბე−რი,
ზამთ−რის მაც−ნე ვერ−ცხლის−ფე−რი
მობრ−ძან−დე−ბა დე−კემ−ბე−რი!
ყი−ნუ−ლის ეტლ−ში შე−უ−ბამს
თურ−მე ჩრდი−ლო−ე−თის ქა−რი,
მთე−ბი უკ−ვე გად−მო−ლა−ხა,
მო−დის, მო−დის, მოიჩქა−რის.
წინ მო−უძღ−ვის თოვ−ლის ბუ−ქი,
გა−და−პენ−ტა გზე−ბი თეთ−რად,
შრი−ა−ლე−ბენ ფან−ტე−ლე−ბი:
-მი−ვე−სალ−მოთ ზამ−თარს ერ−თად!
ფიფ−ქებს თეთ−რი ფარ−და−გე−ბი
მინდვ−რებ−ზე და−უ−ფე−ნი−ათ,
ზამ−თარ−მა გა−მოგ−ვიგ−ზავ−ნა
თოვ−ლი დი−ლა−უ−თე−ნი−ა.
წე−ლი−წა−დის დრო იცვ−ლე−ბა,
უკ−ვე დგე−ბა ზამთ−რის ჯე−რი,
ქა−რის მე−რანს მო−ა−გელ−ვებს, -
ა−ჰა, მო−დის დე−კემ−ბე−რი!