- დღე უ−ეც−რად გა−ი−პა−რა...
მი−თხარ, ერ−თი, რა მოხ−და?
-ღა−მე მე−ტად გა−ი−ზარ−და,
დღე კი მე−ტად და−მოკლ−და.
-ად−რი−ა−ნად ჩა−მობ−ნელ−და,
მი−თხარ, ერ−თი, რა მოხ−და?
-ვარსკვ−ლა−ვე−ბი გა−მო−ლაგდ−ნენ,
ა−გერ მთვა−რეც გა−მოჩნ−და.
-ზამთ−რის ბნელ−სა და გრძელ ღა−მეს,
თა−ვი მო−აქვს ა−მა−ყად,
-მაგ−რამ ზოგ−ჯერ ნა−თე−ლი−ა,
ი−სე, რო−გორც ა−მა−ღამ.
მთვა−რის შუქ−ზე თოვ−ლი ბზი−ნავს,
ნა−ხე, რა ლა−მა−ზი−ა!
-ღა−მემ ყინ−ვას რად მო−უხ−მო,
სუს−ხი−ანს და ბრა−ზი−ანს?
გა−თო−შილ−მა ვარსკვ−ლა−ვებ−მა
ცა რა−ტომ ვერ შეგ−ვიმ−კეს?
გულ−გახს−ნილ−მა ღრუბ−ლებ−მა კი
პი−რი კვლავ რად შე−იკ−რეს?
-მთვა−რემ ი−სევ ჩარ−გო თა−ვი
ზე−ცის მყუდ−რო უ−ბე−ში,
სი−ცი−ვის−გან გა−თო−ში−ლი
გა−ეხ−ვი−ა ღრუბ−ლებ−ში.
კუ−ნა−პე−ტი სიბ−ნე−ლე−ა,
ბუმ დაჰ−კივ−ლა ზე−დი−ზედ,
ჭოტ−მაც მყის−ვე ბა−ნი მის−ცა,
ყინ−ვას კი−ცხავს მე−ტის−მეტს.
-ღა−მე რა−ტომ მი−ზო−ზი−ნებს,
მი−თხარ ერ−თი, რა ხდე−ბა?
-ღა−მე რა−გინდ გრძე−ლი ი−ყოს,
დღე უ−თუ−ოდ დად−გე−ბა.
-ცი−დან ნის−ლი რად და−ეშ−ვა?
ტყე−ში მი−ე−დი−ნე−ბა,
-გა−მო−დის, რომ ზამთ−რის დი−ლა
ნის−ლიანი იქ−ნე−ბა.
ეჰ, რას ვი−ზამთ, ზამ−თა−რი−ა!
თუმ−ცა ე−სეც გა−ივ−ლის,
რო−ცა მო−ვა გა−ზა−ფხუ−ლი,
ტყე−ში აივლ-ჩაივლის.
-რო−ცა გა−ზა−ფხუ−ლი მო−ვა,
მა−შინ რა−ღა მოხდე−ბა?
-დღე სა−ა−თებს შე−მო−იკ−რებს,
ღა−მე დაგ−ვი−მოკლ−დე−ბა....
ზამთ−რის სი−ცი−ვე და თო−ში
არც კი გაგ−ვახ−სენ−დე−ბა,
ახ−ლა დი−ლას მი−ვე−გე−ბოთ...
ხე−დავ?
-უკ−ვე თენ−დე−ბა!