მე−ლამ გახს−ნა სა−ლო−ნი
მართ−ლა გა−საკ−ვირ−ვე−ლი,
ლო−მი ფა−ფა−რაყ−რი−ლი
ჩა−ე−წე−რა პირ−ვე−ლი.
მგე−ლი, ვე−ფხვი და დათ−ვი
თა−ვი−ანთ რიგს ე−ლი−ან,
სა−ვარ−ცხელს და მაკ−რა−ტელს
ატ−რი−ა−ლებს მე−ლი−ა.
მე−ლა−კუ−დას საქ−მე−ში
ეხ−მა−რე−ბა აფ−თა−რი,
ჰო−და, ჯა−გარს უ−ვარ−ცხნის
შავ ტახს ზურ−გის სა−ფხა−ნით.
ჭო−რა−ო−ბენ მხე−ცე−ბი,
ჭარ−ტა−ლე−ბენ ჭა−ლე−ბი:
-გა−გი−გი−ათ, მე−ლამ ვე−ფხვს
და−უქ−ლი−ბა ბრ−ჭყა−ლე−ბი?!
ტყის სა−ლო−ნის ამ−ბავ−მა
შეძ−რა მთა და ვე−ლე−ბი,
მხე−ცებს მე−ლა ამშ−ვე−ნებს,
მე−ლას - მარჯ−ვე ხე−ლე−ბი!