მუხლ−და−ჩო−ქი−ლი უფ−ლის ხა−ტის წინ
ჩუ−მად ვჩურ−ჩუ−ლებ „მა−მა−ო ჩვენოს“,
ლოც−ვის ი−მე−დით გუ−ლან−თე−ბუ−ლი,
ი−მედს არ ვკარ−გავ, შე−მინ−დე ღმერ−თო!

მე−რე სა−თხო−ვარს შენს−კენ მო−მარ−თულს,
ვუმ−ხელ მა−რი−ამს წმინ−და−თაწ−მინ−დანს,
ის მშუ−ამდ−გომ−ლობს უფ−ლის წი−ნა−შე,
რად−გან ვით დე−დას ეს−მი−ას რაც მინ−და.

და არ ყო−ფი−ლა ჩე−მი ვედ−რე−ბა,
მას−თან ნა−თხოვ−ნი უფ−ლისადმისა,
რომ არ ეს−მი−ნოს, არ ა−ეხ−დი−ნოს,
რო−გორც სიზ−მა−რი სის−ხამ დი−ლი−სა.

ღვთი−სა მშო−ბე−ლო, დე−დავ ქართ−ლი−სა,
ეს ხვედ−რი მად−ლით თავს დაგ−ნა−თი−სა,
მე თუ ვარ−სე−ბობ, რწმე−ნით ვარ−სე−ბობ,
უფ−ლის ი−მე−დით ხვა−ლინ−დელ დღი−სა.