მამიკო და მე
სულ არ უნ−და ხვეწ−ნა,
მა−მას თუ აქვს დრო,
“- წა−მო ე−ზო−ში−ო”,
ხში−რად თვი−თონ მ−თხოვს.
მხი−ა−რუ−ლი ხტუნ−ვით
რომ ჩავ−კი−დებ ხელს,
დავ−სე−ირ−ნობთ ა−სე,
მა−მი−კო და მე.
რო−გორ გა−მა−ცი−ნოს,
ზუს−ტად ი−ცის სულ,
ე−ღი−მე−ბა, რო−ცა
გა−მი−ხა−რებს გულს.
სიყ−ვა−რუ−ლი ა−სე
ვი−ცით მხო−ლოდ ჩვენ,
შე−მო−ვივ−ლით მთა-ბარს
მა−მი−კო და მე!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები მამაზე
სამწუხაროდ, სხვა ამავე ზომის ლექსები, რომელიც ამავე კატეგორიებშია, ვერ მოიძებნა | |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები მამაზე
სამწუხაროდ, სხვა უფრო მცირე ზომის ლექსები ამავეე კატეგორიიდან ვერ მოიძებნა | |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები მამაზე
 |
დამისხი, დამალევინევაჟა–ფშაველა |
 |
სამი მშობელიმანანა ტონია |
 |
პრანჭია ანომზია გოგნიაშვილი |
 |
დათვის დარიგებახათუნა გულიაშვილი |
 |
ზურაბის ჩივილიირაკლი აბაშიძე |
