ხუმრობის ზღვარი

ბაღ−ში ერ−თად თა−მა−შობდ−ნენ
ცხვა−რი, თხა და ცხე−ნი,
სირ−ბილ−ში ე−ჯიბ−რე−ბოდ−ნენ,
ჰქონ−დათ ღრი−ან−ცე−ლი.

თხა და ცხე−ნი დახ−ტოდ−ნენ და
ნი−ა−ვი−ვით ქროდ−ნენ,
ცხვარს კი მუ−დამ უსწ−რებდ−ნენ და
ა−სე დას−ცი−ნოდ−ნენ.

წო−ნას უნ−და მი−ხე−დო−ო
ჩე−მო მე−გო−ბა−რო,
იქ−ნებ ა−სე გამ−სუ−ბუქ−დე,
სირ−ბილს მო−უჩ−ქა−რო.

ან ეგ მა−ტყლი მო−ი−შო−რე,
უფ−რო გამ−ძი−მებ−სო
დაგ−ვი−ჯე−რე, სხვა ხომ ა−სე
არ და−გა−რი−გებ−სო!

ცხვა−რი მშვი−დად ი−ღი−მო−და,
არ იმჩ−ნევ−და წყე−ნას,
მე−გობ−რებ−თან ჩხუბს ერ−ჩივ−ნა
და−ცინ−ვის მოთ−მე−ნა.

მაგ−რამ ბო−ლო არ უ−ჩან−და
ხუმ−რო−ბებს და სი−ცილს,
ე−გო−ნათ, რომ გაბ−რა−ზე−ბა
ცხვარ−მა სულ არ ი−ცის.

ბო−ლოს ი−სე გა−ა−ცხა−რეს
წყნა−რი მე−გო−ბა−რი,
მის−მა ჩხუბ−მა და ყვი−რილ−მა
შეძ−რა მთა და ბა−რი.

სა−თა−მა−შოდ მათ−თან უკ−ვე
ა−ღარ მო−ვა ცხვა−რი,
ხუმ−რო−ბა−საც აქვს თა−ვი−სი
სა−ზო−მი და ზღვა−რი!