სერობანა

ბე−ბო ზის და უც−ქერს შო−რეთს,
და−ზურ−ვი−ა მხრე−ბი წლე−ბით,
ხან, პა−წი−ებს გა−მოჭვ−რეტს და
ხა−ნაც, გარ−თუ−ლი−ა თვლე−მით.

შვილ−თაშ−ვი−ლებს და−უ−ხა−ტავთ,
უჯ−რე−ბი და ხტის შიგ ი−ა,
-ბე−ბო, ალ−ბათ არც კი ი−ცი,
ა−ხალ თა−მაშს რა−ღა ჰქვი−ა!

მო−ხუცს ცრემ−ლი მო−ე−ძა−ლა,
ჩა−ი−ხუ−ტა გულ−ში ან−ნა,
-მეც ვი−ყა−ვი თქვე−ნო−დე−ნა,
და მიყ−ვარ−და სე−რო−ბა−ნა.

გაკ−ვირ−ვე−ბით უცქერი−ან,
გო−გო−ნე−ბი: თეკ−ლა, ი−რა,
-ბე−ბომ რა−ტომ მო−ი−წყი−ნა,
თა−მაშ−მა რად აატი−რა?!