პატარა აგარაკი-არაკის გვერდით სპორტული მოედანია. ამ მოედანზე პატარა ბიჭი ბობო ხშირად ფეხბურთს თამაშობს. მოედანს იქით ტყეა გაშლილი. ამ ტყეში ბობოს ფისო- ხეტიალა დადის, ციყვებს სტუმრობს. 

ერთხელ ბობოს მოედანზე ბურთი დარჩა. დაღამდა. ბურთს მარტო ყოფნა მოსწყინდა. კიდევ კარგი, მთვარე ამოვიდა, თანაც სულ ბობოს ბურთისნაირი. ბურთი მასთან საუბრით გაერთო, უცებ მოედანზე ფისო-ხეტიალა დაინახა, ტყიდან ბრუნდებოდა.

-ბურთო, შენ აქ ხარ? ბობოს დაავიწყდი?-შესძახა ხეტიალამ, -მარტო არ გეშინია?

-არ მეშინია, უბრალოდ, მომწყინდა.

-მეც მომწყინდა,-ამოიოხრა ხეტიალამ,-ტყეში ციყვები მოვინახულე, მაგრამ დაღვრემილები სხედან, ტოტზე ხტუნვაც კი არ ეხალისებათ. მათი მწვრთნელი დათუნა კიდევ დადის და ბუზღუნებს. გააწყალა, რა გული!

-რატომ?

-ციყვებს კურდღლებთან ფეხბურთის მატჩი წაუგიათ... დათუნა გამწარებულია. ახალი შეჯიბრების დანიშვნა უნდა.

-მერე მე აქ არ ვარ?-გაუხარდა ბობოს ბურთს,-მიდი, ციყვები და კურდღლები მოიყვანე, ახალი მატჩი გავმართოთ.

-ყოჩაღ, ბობოს ბურთო! გავრბივარ! 

მალე მატჩი დაიწყო. მოსაწყენად ვის ეცალა? ნეტავი, მთვარე გენახათ, შეხვედრას ზემოდან მსაჯობდა. მაყურებლები ტყის ბინადრები იყვნენ. მოედნიდან მარტო ტახი გააძევეს, თურმე კარის ძელთან, ბადის უკან, ორმოს ამოთხრა დაიწყო.

უპირატესობა ციყვების მხარეს იყო. 

--ყოჩაღად, ყოჩაღად!-გაიძახოდა მთვარე,-დაცვა გააძლიერეთ, კურდღლებო, და-ცვა!

კურდღლებს გაუჭირდათ და რატომღაც მთვარეზე გაწყრნენ:

-შენ მანდ გაჩუმდი დ წესიერად იმსაჯე! წეღან პენალტი რატომ არ დანიშნე?

ციყვებმა 3: 2 გაიმარჯვეს. ფეხბურთი მთვარის ქვეშ დამთავრდა. მოედანი და იმის იქით მთელი ტყე გრიალებდა. ხეტიალამ ბობოს ბურთი შინისკენ გააგორა.

გათენდა. ბობო ეზოში მთქნარებით გამოვიდა. უცებ მზისგულზე ტკბილად ჩაძინებული ფისო-ხეტიალა და თავისი ბურთი დაინახა:

-ჩემი ბურთი! მე კი მეგონა, რომ მოედანზე დამრჩა! რა დროს ძილია, ჰეი, ხეტიალა! გაიღვიძე!

მაგრამ ხეტიალა არ განძრეულა. ისევ ციყვებისა და კურდღლების ფეხბურთს უყურებდა, ოღონდ სიზმარში.