ღიღინ-ღიღინით მიმავალმა ღრუბლებმა მაღალი მთების თავზე შეისვენეს. მათ დები-ნათია და თათია მიესალმნენ:

-გამარჯობათ, ღრუბლებო, გამარჯობათ! რატომ გაჩერდით? ცა რატომ არ მოღრუბლეთ? ჩვენი ღაღანა ყვავილების მორწყვაში რატომ არ გვეხმარებით?

ღრუბლებმა  დებს სალამი შორიდან დაუბრუნეს:

-გამარჯობათ, გოგონებო, გამარჯობათ! სხვა დროს იყოს, ახლა ძალიან გვეჩქარება!

ყველანი აქ არიან. ეს ღონიერაა,-გოლიათი ღრუბელი. ეს კი ღიპუნაა,-ღრუბლის კოკიდან ღვინოს რომ სვამს. ეს ხომ ღრიალაა,-ჭექა-ქუხილის ღრუბელი!  ყველაზე პატარა,-ღიღინაც აქ ყოფილა, -ღრუბლებს შორის ყველაზე საყვარელი და ღიმილიანი.

ღიღინამ ღრუბლის ღობეს გადმოაბიჯა და ცა უცებ მოღრუბლა:

-თხოვნას შეგისრულებთ, ღაღანა ყვავილებს უცებ მოვრწყავ, თანაც ღრუბლის სიმღერას გიმღერებთ!

ღრუბლის სიმღერა წვიმაა. პატარა ღრუბელი ღიღინ-ღიღინით მღერის, წვიმაც ღიღინ-ღიღინით მოდის. ღაღანა ყვავილებმა მოასწრეს, პირი ფაცხაფუცხით დაიბანეს. 

-გმადლობთ, ღიღინა ღრუბელო, გმადლობთ!-დაუძახეს დებმა ღიღინას.

ღიღინა ღრუბელმა გაიღიმა, ეს იმას ნიშნავს, რომ ღრუბლიდან მზემ გამოიჭყიტა.

სადღაც შორს  ღრიალამ დაიქუხა, ღიღინას ეძახდა.

-აბა, გავიქეცი!-დაიძახა ღიღინამ,-გესმით? უკვე მეძებენ!

და სადღაც შორს საღიღინოდ გაიქცა.