ამბობენ, ყვავსაც თავისი ბახალა უყვარსო. ამ დედა ყვავსაც თავისი ყვანჩალა ყველაზე უკეთესი ეგონა:

-ყოჩაღი მყავს, დედა ენაცვალოს! ლამის მზეს დაასწროს ადგომა. დილაადრიან წამოფრინდება, დაჯდება ხის კენწეროზე და სიმღერაში ვარჯიშობს, მთელი დღე ბეჯითად ყრანტალებს. ჩემი ყოჩაღი შვილი! 

ხის გვერდით პატარა მდინარე ჩამოედინებოდა. მდინარის ნაპირას ყიყინა ბაყაყი ცხოვრობდა.  გულზე სკდებოდა, ყვავები ყიყინში ვარჯიშს არ მაცლიანო.

-ახლა ნადირობა როგორ ისწავლა! ჭიაღუებს სულ მუსრი გაავლო. ყოჩაღი მყავს, ყო-ჩა-ღი! -ჩხაოდა დედა ყვავი.

-ყოჩაღი კი არა, ყაჩაღი ყოფილა, ყა-ჩა-ღი!-წამსვე აყიყინდებოდა ბაყაყი. 

ზაფხულის კოკისპირულმა წვიმებმა მდინარის ნაპირას ჭაობი გააჩინა. ციდან  ჭაობი  სანადიროდ გამოსულმა ყანჩამ  შენიშნა და ძირს დაეშვა. მზე ძლიერ აცხუნებდა. დაჭაობებულ პაწია   ყურეში  ყანჩამ უცებ ბაყაყი დაინახა.

-რა კარგია! მგონი, ყვანჩალას ჩაეძინა, ხმა არ ისმის,- ფიქრობდა ამ დროს ფართო ფოთოლზე არხეინად წამოგორებული ყიყინა. 

სულაც არა, თურმე ყვანჩალა ხის კენწეროზე იჯდა და მოდამოს ზვერავდა. უცებ ყანჩა დაინახა და საზარლად დაიჩხავლა. 

ბაყაყი შიშისგან შეხტა, თვალები დააჭყიტა და... თავს ყანჩა წამოდგომოდა! სასწრაფოდ ისკუპა და წყალში ჩახტა.  გაწბილებული ყანჩა გაფრინდა, ბაყაყმა კი მდინარის ფსკერზე  მოითქვა სული. 

დედა ყვავი ნადირობიდან დაბრუნდა თუ არა, მაშინვე შვილის ქებას მოჰყვა:

-როგორი გულადი შვილი მყავს, როგორი კეთილია! ახლა ჩვენს ტყეს როგორ დარაჯობს! ყოჩაღია-მეთქი, ყო-ჩა-ღი!

-მართლა ყოჩაღი ყოფილა! ყო-ჩა-ღი!-ბაყაყი წამსვე ყიყინით აჰყვა. 

ბაყაყი და ყვანჩალა დამეგობრდნენ.  უკვე ერთად მღეროდნენ,- ერთი მთელი დღე ყრანტალებდა, მეორე დაუღალავად ყიყინებდა.  

ისიც გავიგე, რომ ამ ამბავს ახლომახლო მცხოვრები ჩიტუნები სულაც არ გაუხარებია:

-წაიღეს რა გული!  თავს ვუშველოთ! დროა დიდი გადაფრენა მოვაწყოთ!