ერთ დღეს ზღვაში  პატარა ვეშაპი გამოჩნდა.  

ზღვა მომწვანო ფერისა იყო, ვეშაპი კი -ლურჯი!

თავიდან არაფერი, -ყველას დიდი დელფინი ეგონა.

მაგრამ თურმე ვეშაპი იყო, სულ იზრდებოდა და იზრდებოდა. 

მალე დედამიწის ზურგზე ყველა ცხოველზე დიდი გახდა. 

-ლამის ჩემხელაა,-ბრაზობდა ზღვა,-ერთ ნაპირზე კუდს მოიქნევს და წამსვე მეორე მხარეს გაჩნდება...აქ საიდან მოცურდა, რამ მოიყვანა...

დელფინები ზღვის ფსკერზე გატრუნულიყვნენ, შიშით მაღლა ვერ ამოდიოდნენ.

გემები ვერ დაცურავდნენ, ვეშაპს დავეჯახებითო.

თევზები ფრთხებოდნენ,-პირს დააღებს თუ არა, ლამის ნახევარი ზღვა გადაყლაპოსო.

შადრევანს ამოასხამდა თუ არა, სანაპიროზე წვიმის ღვარი მოდიოდა. 

თვითონაც დარდობდა, ზღვა არ მყოფნისო. ერთხელ თავისი წუხილი მოგზაურ თოლიას გაანდო.

-ვიცი, როგორაც უნდა გიშველო,-უთხრა ჭკვიანმა თოლიამ, - ისიც ვიცი, შენი სახლი სადაა... მომყევი, ოკეანისკენ გაგიძღვები...

-ოკეანე რაღაა?-წამოიძახა ვეშაპმა. 

-ოკეანეც ზღვაა, ოღონდ ზღვაზე ბევრად, ბევრად დიდი.

გაუძღვა თოლია ვეშაპს ოკეანესკენ. ვეშაპს სრუტეში გასვლა  გაუჭირდა. სრუტე ისეთი ადგილია, სადაც ზღვა ოკეანეს უკავშირდება.

-აქ როგორ გავეტევი!-დაღონდა  ვეშაპი,-არა, ოკეანეში გასვლა არ მიწერია...

-მთელი ძალით გამოქანდი!-ურჩია თოლიამ, -წარმოიდგინე, რომ არხი გაგყავს. 

ვეშაპმა დაუჯერა და  მთელი ძალით გამოქანდა. მას შემდეგ  ეს სრუტე  ყველა სრუტეზე განიერია. ვეშაპი ოკეანეში შედგაფუნდა. იქით გაცურა, აქეთ გამოცურა. გახარებული წყალში სულ მალაყებს გადადიოდა, მაგრამ ვითომ არაფერი. 

-ახლა კი მართლა  სახლში ვარ!-დაიძახა ვეშაპმა.

მისი ძახილი თურმე სხვა ვეშაპებმა გაიგეს და მაშინვე იქ გაჩნდნენ: 

-საიდან მოვიდა, აქამდე სად იყო...ხომ მართლა ვეშაპია...

-ჰო, მართლა ვეშაპია, თანაც ლურჯი ვეშაპი...

- ოღონდ ჯერ  პატარაა, კითხვებით ნუ შეაწუხებთ,-თქვა ერთმა.