როგორ ასწავლა ჭიანჭველამ სამამდე თვლა ჭიანჭველაჭამიას

შეს−თხოვს წრი−პა ჭი−ანჭ−ვე−ლა
ჭი−ანჭ−ვე−ლაჭამიას:
- მუხლ−მოყ−რი−ლი გე−ვედ−რე−ბი
ჯერ ნუ შემ−ჭამ, ძა−მი−ავ!
სხვა დროს ალ−ბათ შე−ნი ნახ−ვა
არც კი შე−მა−ში−ნებ−და,
მაგ−რამ ა−ბა, რა ვქნა ახ−ლა
პუ−რი მი−მაქვს შვი−ლებ−თან...
გ−თხოვ, ამ გზი−დან მო−მე−ცა−ლე,
შინ რომ სწრა−ფად გავ−ვარ−დე.
ვფი−ცავ, ვიდ−რე სამს და−ითვ−ლი,
აქ გავჩნ−დე−ბი მა−ნამ−დე. -
და−აკ−ვირ−და ჭი−ანჭ−ვე−ლას
ჭი−ანჭ−ვე−ლაჭამია
და რას ხე−დავს: ამ ნამ−ცე−ცას
მართ−ლა პუ−რი არ მი−აქვს?!
პუ−რი, მაგ−რამ რა−მო−დე−ნა?!
დასც−ქე−რის და არ სჯე−რა.
ეს რა მარჯ−ვე ყო−ფი−ლა−ო,
და−ე−ლო−ცოს მარჯ−ვენა!
უ−თხრა: - კარ−გი, შენს პა−ტა−რებს
მი−უ−ტა−ნე საჭ−მე−ლი,
მე კი, რო−გორც შე−მი−თანხმ−დი,
არ−სად წა−ვალ, აქ გე−ლი. -
ჭი−ანჭ−ვე−ლა შე−ე−ფა−რა
ბუჩ−ქებს ფო−თოლ−ნა−მი−ანს.
- ერ−თი ! - ძლივსძ−ლივს ა−მო−ღერ−ღა
ჭი−ანჭ−ვე−ლაჭამიამ.
ერ−თი კი თქვა, მაგ−რამ მე−რე,
მე−რე რა თქვას, არ ი−ცის,
ერ−თის შემ−დეგ მწკრივ−ში რომ დგას
რო−მე−ლი−ა, რა რი−ცხვი?
ზის და ი−სევ გა−ი−ძა−ხის:
- ერ−თი! ერ−თი! ერ−თიო! -
ერ−თი სი−ტყვით, მი−კარ−ნა−ხეთ,
თო−რემ ი−სე ვერ ვთვლი−ო. -
ის წრი−პა კი, დრო−უ−ლად რომ
გა−მო−ვარ−და ბუ−დი−დან,
კარ−გა ხა−ნი იდ−გა მის წინ
და გა−ნა−ჩენს უც−დი−და.
მე−ტის−მე−ტი სიბ−რა−ზის−გან
ბო−ლოს ი−სე ა−ენ−თო,
შე−უ−ძა−ხა: - არ გრ−ცხვე−ნი−ა,
თავს რო−გორ ჰყოფ გა−რე−თო?!
ა−მო−დე−ნა აყ−ლა−ყუ−დამ
თვლა არ ი−ცი სა−მამ−დე!
მე მო−ვე−დი, ჩემს ვაჟ−კა−ცურ
სი−ტყვას არ ვუ−ღა−ლა−ტე,
შენ კი, თით−ქოს ა−რა−ფე−რი,
ჭი−ანჭ−ვე−ლაჭამიავ,
უ−საქ−მუ−რად მა−ყურ−ყუ−ტებ
ა−გერ სა−მი წა−მი−ა!
და−ით−ვა−ლე სა−მამ−დე და
მორ−ჩი საქ−მეს საგ−მი−როს.
ხე−დავ უკ−ვე მზე რომ ჩა−დის,
ნი−ავ−მა არ დაგგ−რი−ლოს!
- უჰ, რას ამ−ბობ! - ძირს და−ემ−ხო
ჭი−ანჭ−ვე−ლაჭამია, -
- ვიდ−რე მართ−ლა გა−დაგყ−ლა−პავ,
ჭი−ანჭ−ვე−ლავ, ძა−მი−ავ,
სა−მამ−დე თვლა შე−მას−წავ−ლე,
გეხ−ვე−წე−ბი ძა−ლი−ან,
თო−რემ მე−რე ვინ მომხე−დავს,
ჩემთ−ვის ვი−სა სცა−ლი−ა! -
ჭი−ანჭ−ვე−ლამ უ−თხრა: - გა−ტყობ,
მთლად სუ−ლე−ლი ა−რა ხარ.
და თუ გინ−და, თვლა გას−წავ−ლო,
ყუ−რი კარ−გად მო−მა−პყარ.
„ერ−თი“ ი−ცი, მაგ−რამ მა−ინც
რომ არ გა−და−გა−ვი−წყდეს.
და−იხ−სო−მე ჩე−მი სი−ტყვა,
რო−ცა დათვ−ლას და−ი−წყებ.
გა−იხ−სე−ნე ხოლ−მე სწრა−ფად
ერ−თი რა გაქვს კი−სერზე.
მი−პა−სუ−ხე, რად აც−მუკ−დი,
აქეთ-იქით ვის ე−ძებ?
ჩე−მო ძმა−ო, ვა−ტყობ პა−სუხს
ნაჩ−ვე−ვი ხარ კარ−ნა−ხით.
კი−სერზე გაქვს ერ−თი თა−ვი,
ერთ გრო−შად რომ ა−რა ღირს! -
ჭი−ანჭ−ვე−ლაჭამია ხტის,
თან ხმა−მაღ−ლა ქა−ქა−ნებს:
- ერ−თი თა−ვი რომ მქო−ნი−ა,
არ ვი−ცო−დი ა−ქამ−დე! -
ჭი−ანჭ−ვე−ლა კვლავ ა−რი−გებს
თა−ვის შე−გირდს გო−ლი−ათს:
- ე−სეც კარ−გად და−იხ−სო−მე,
ერ−თის შემ−დეგ ო−რი−ა!
ა−ბა, ახ−ლა უ−კარ−ნა−ხოდ
თუ მიხვ−დე−ბი? - ა−ქე−ზებს. -
ო−რი რა გაქვს მაგ გოგ−რა−ზე,
უფ−რო სწო−რედ სა−ხე−ზე?
- ო−რი რა მაქვს? - ღრმად ჩა−ფიქრ−და
ჭი−ანჭ−ვე−ლაჭამია, -
ცხვი−რი? ა−რა! პი−რი? ა−რა!
ო−რი თვა−ლი, ძა−მი−ავ!
- კი−დევ? კი−დევ? - ჭი−ანჭ−ვე−ლა
არ ეშ−ვე−ბა ად−ვი−ლად.
- ო−რი ყუ−რი!
- ყო−ჩაღ! ყო−ჩაღ!
დაჭკ−ვი−ან−დი ნამდ−ვი−ლად! -
მე−რე უ−თხრა: - ამ მცე−ნა−რეს
და−აკ−ვირ−დი, ძა−მი−ავ.
შენ ო−რი გაქვს ყუ−რი, ა−რა?
სამ−ყუ−რას კი სა−მი აქვს.
- ვა−შა! - უ−ცებ ტა−ში დას−ცხო
ჭი−ანჭ−ვე−ლაჭამიამ, -
ეგ ა−რის და სა−მამ−დე თვლა
უკ−ვე შე−მის−წავ−ლი−ა!
- ერ−თი! ო−რი! - მი−ა−ბი−ჯებს, -
ერ−თი! ო−რი! სა−მიო!
მჯე−რა, მა−ლე მეც გავხ−დე−ბი
ნაღ−დი ხუ−თო−სა−ნი−ო! -
უ−კან წრი−პა ა−ე−დევ−ნა
და გზა−დაგ−ზა წრი−პი−ნებს:
- სად მი−დი−ხარ, გო−ლი−ა−თო,
შეჭ−მას ა−ღარ მი−პი−რებ? -
მზის ჩასვ−ლი−სას მწვა−ნე მოლ−ზე
ცვარ-ნამს გა−აქვს ციმ−ცი−მი.
ჭი−ანჭ−ვე−ლაჭამია შინ
მიხ−ტის სი−ცილ-სი−ცილით
და პა−სუ−ხობს ჭი−ანჭ−ვე−ლას:
- ეგ მე ა−ღარ შემ−ფე−რის.
ა−ბა, რო−გორ გა−ვი−მე−ტო
გამრ−ჯე კა−ცი შენ−ფე−რი,
თა−ნაც ჩე−მი მე−გო−ბა−რი,
ჩე−მი მას−წავ−ლე−ბე−ლი?!