ოქ−როს−ფე−რი სა−მო−სი
ძლი−ერ შვე−ნის ხე−ებს,
ქარ−ვის−ფე−რი უხ−დე−ბა
სურ−ნე−ლო−ვან დღე−ებს.

ჩატკ−ბა, უკ−ვე ჩა−შაქრ−და
ა−თასგ−ვა−რი ხი−ლი,
რა−კა−რუ−კით ჩა−მო−დის
კა−კა−ლი და თხი−ლი.

ლეღვს ხვეწ−ნით და მუ−და−რით
გა−ეხ−ლი−ჩა პი−რი.
-დამკრიფეთო!-ატამი
სა−წყა−ლობ−ლად ტი−რის.

ვაშლს ამ−დე−ნი ლო−დი−ნით
და−ებ−რა−წა ლო−ყა,
ხე−ზე ლურ−ჯი ქლი−ა−ვი
ხილ−თა ქე−ბას მოჰყ−ვა.

ბრო−წე−უ−ლი კის−კი−სებს,
დინ−ჯად გვიხ−მობს მსხა−ლი,
ყველ−გან ქარ−ვა ციმ−ცი−მებს,
ყველ−გან ღუ−ის ლა−ლი.

ა−კი−ა−ფებს სი−მინ−დი
მარ−გა−ლი−ტის კბი−ლებს,
მზე ჩა−ლისფ−რად გვი−ღე−ბავს
სურ−ნე−ლო−ვან დი−ლებს.

ტყე ა−თასფ−რად აჭ−რელ−და,-
ჩვენს მო−ხიბლ−ვას ლა−მობს.
მთის კალ−თე−ბი დამ−ძიმდ−ნენ
ბუძ−გა წაბ−ლის გა−მო...

მი−წის მად−ლი, ბა−რა−ქა
უძღვ−ნა ყვე−ლას, ყვე−ლას...
ოქ−როს შე−მოდ−გო−მა−ა!
ოდელია-დელა!