პეპელამ ყვავილებისგან ბარათი მიიღო

სა−და ხარ, გო−გო ლე−ლა−ო,
შენ გე−ლო−დე−ბით ყვე−ლა−ო!
ნექტ−რად ვაგ−რო−ვეთ, გან−დე−თო,
სა−უზ−მე მო−გიმ−ზა−დე−თო!
სულ შენ გახ−სე−ნებთ, გა−ქებ−თო,
გა−მო−ფარ−ფატ−დი ა−ქე−თო!
კა−ბას გი−კე−რავთ მზის−ფერ−სო,
არ−ში−ად ვურ−თავთ ცის−ფერ−სო,
ვე−რა, ვერ მო−ვილ−ხი−ნე−თო,
უ−შე−ნოდ მო−ვი−წყი−ნე−თო.
ამ ბა−რათს მზის სხივს ვა−ტან−თო,
კი−დე−ებს მო−ვუ−ხა−ტავ−თო...
სხივ−მა პე−პე−ლას პა−წი−ას
ბა−რა−თი გზად და−მა−წი−ა.
მინდვ−რე−ბი მო−მი−ქარ−გე−თო?
მეც ეგ მინ−დო−და, კარ−გე−ბო!
გა−რეთ ხომ გა−ზა−ფხუ−ლი−ა,
მეც თქვენ−თან ყოფ−ნა მ−წყუ−რი−ა!
მზის სხი−ვი მე−ბუ−ზღუ−ნე−ბა:
-ფრთე−ბი მე მო−გი−ხა−ტე−ო!
ჩე−მი დო−ბი−ლი ი−ყა−ვი,
სულ ჩემ−თან ი−ფარ−ფა−ტე−ო!
ეგ თხოვ−ნა, მზის ა−თი−ნა−თო!
სუ−ლაც არ ა−რის ად−ვი−ლი,
და−მაკ−ვირ−დი, მე ვის ვგა−ვარ?-
ვარ ფრთა−შესხ−მუ−ლი ყვა−ვი−ლი!