დაბურდღუნებს ტყეში დათვი!

ჩი−ტი გა−ლობს: ინდი-მინდი!
აყ−ვავ−და−ო ტყე−ში შინ−დი!
და−თუ−ნი−ამ, აბლი-ბაბლი,
მი−ირთ−ვა−ო ტკბი−ლი თაფ−ლი!
სულ რამ−დე−ნი, თქვე−ნი აზ−რით?
გა−ნა ერ−თი, სა−მი კას−რი!
-ტყე ხომ ჩე−მი სა−მე−ფო−ა,
ვინ და−მიშ−ლის თაფ−ლის ჭა−მას,
ტყე−ში ბურ−დღუ−ნით ხე−ტი−ალს,
სიმ−ღე−რას და ცეკ−ვა -თა−მაშს...
და−თუ−ნი−ა ბან−და−ლას,
ბურ−დღუ−ნას და დან−და−ლას.
ლა−მა−ზი გა−ზა−ფხუ−ლი−ა
ჩვენს მშობ−ლი−ურ ტყე−ში,
გა−იღ−ვი−ძა ბუ−ნე−ბამ
ნა−ირ−ნა−ირ ფერ−ში!
ა−რე−მა−რე მორ−თუ−ლა!-
ყვა−ვი−ლე−ბი მო−სუ−ლან!

რა კარ−გი−ა, დათ−ვი რომ ვარ!
ავგორდები-დავგორდები,
სე−რებ−ზე გა−დავ−გორ−დე−ბი,
და მდე−ლო−ზე ჩავ−გორ−დე−ბი!
და−თუ−ნი−ა ბან−და−ლა,
დუ−დღუ−ნა და დან−და−ლა.
ყვა−ვი−ლებ−ში ჩაფ−ლუ−ლი,
მხი−ა−რუ−ლად ვღი−ღი−ნებ,
ჩი−ტი გა−ლობს, ბა−ლა−ხი
სა−ა−მუ−რად ბი−ბი−ნებს.
მდე−ლო−ზე წა−მოვ−გორ−დე−ბი,
სა−ღა−მომ−დე ვი−ძი−ნებ!
ყვა−ვი−ლე−ბის სურ−ნე−ლე−ბა
მოს−დე−ბი−ა ა−რე−მა−რეს,
რა კარ−გი ხარ, გა−ზა−ფხუ−ლო,
და−თუ−ნაც რომ გა−ა−ხა−რე!
და−თუ−ნი−ა ბან−და−ლა,
დუ−დღუ−ნა და დან−და−ლა.