ყან−ჩა−ზე უნ−და მო−გიყ−ვეთ,
ა−ბა, მოს−წი−ეთ ყუ−რე−ბი!
მოგ−ზა−უ−როდ−ნენ ერ−თხე−ლაც
ბუ−ნე−ბის−მოყ−ვა−რუ−ლე−ბი.

ჰო−და, ჩა−მოსხდ−ნენ ტბის ახ−ლოს,
რომ გა−ე−მარ−თათ სა−დი−ლი,
ყლორ−ტებს ჩა−ლის და ლერ−წა−მის
სულ და−ე−ფა−რა ნა−პი−რი.

უ−ცებ გა−ის−მა ჭა−ხა−ნი
და სა−დღაც თო−ფი გა−ვარ−და,
აქ ნა−დი−რო−ბა და სრო−ლა
აკრ−ძა−ლუ−ლი−ა ა−რა−და...

ყუ−რი მი−უგ−დო სუყ−ვე−ლამ,
აღშ−ფო−თე−ბუ−ლი ი−ე−რით,
ი−ფიქ−რეს: „ალ−ბათ შე−მოძვ−რა
ცბი−ე−რი ბრაკონიერი..“

თურ−მე ნუ ი−ტყვით, ყან−ჩა−ა,
დგას ა−ფხო−რი−ლი, მში−ე−რი
და ა−ტყა−პუ−ნებს გრძელ ნის−კარტს,
თო−ფის ხმა−სა−ვით ძლი−ე−რად

ერთს კი−დევ გე−ტყვით ყან−ჩა−ზე,
(ვერ და−ი−ვი−წყებთ ვე−რასდ−როს),
ის ერ−თა−დერ−თი ჩი−ტი−ა,
ვინც თა−ვის შვი−ლებს ვე−რა სცნობს.

თუმ−ცა, სრუ−ლე−ბით არ ა−რის
ცუ−დი დე−და და ბე−ბი−ა,
რო−გორც კი ჩე−კავს მართ−ვე−ებს,
მა−შინ−ვე ე−ფან−ტე−ბი−ან

და მე−რე, ი−ცით, რას შვრე−ბა?
სა−დაც კი გა−და−ეყ−რე−ბა,
ამქ−ვეყ−ნად სუყ−ვე−ლა მართ−ვეს
თა−ვის შვი−ლი−ვით ექ−ცე−ვა.