თბილისური

მთაწ−მინ−დის−კენ გა−ვუ−ყე−ვი ბი−ლი−კებს,
გა−მახ−სენ−დი, შე−ნი ნახ−ვა მო−მინ−და,
სიყ−ვა−რუ−ლით შევს−ვი ტკბი−ლი ზე−და−შე,
მე−ტეხს გუ−ლით ვე−სალ−ბუ−ნე გრძნო−ბი−თა!

მე−ნატ−რე−ბა მტკვარ−ზე ტი−ვის ჭრი−ა−ლი,
ყა−რა−ჩოხ−ლის შევ−სე−ბუ−ლი ჭაშ−ნი−კი,
ფი−როს−მა−ნის დრო−ინ−დე−ლი დუ−ქა−ნი,
კინ−ტო−ე−ბის ოკ−რო−ბოკ−რო არ−ში−ყი!

კა−ფე შან−ტანს მი−ვა−შუ−რებ ღი−ღი−ნით,
თვალს ჩა−ვუკ−რავ ორ−თა−ჭა−ლის ლა−მაზ−მანს,
ტრფო−ბით გუ−ლი ავ−სი−ლი მაქვს ი−მე−დით,
გ−თხოვთ, ნუ დამს−ჯით სიყ−ვა−რუ−ლის ა−ვა−ზაკს!

სატრ−ფი−ა−ლოს ფე−რით ვავ−სებ ფი−ა−ლას,
სა−დღეგრ−ძე−ლოს ვამ−ბობ თქვე−ნი ფე−რე−ბით,
და−გი−ამ−დეთ ქვეყ−ნად სევ−და, ი−ა−რა,
გე−ხუ−ტე−ბით ყვე−ლას გაშ−ლილ ხე−ლე−ბით!

მაშ, მო−დით და და−უ−კა−რით ბი−ჭე−ბო,
სიყ−ვა−რუ−ლი მინ−და თქვე−ნი ვი−გე−მო,
სა−ლა−ღო−ბოს ა−ლა−ვერ−დით გად−მო−ვალ,
მინ−და, თქვე−ნი სიყ−ვა−რუ−ლით ვიმ−ღე−რო.