და−ი−ბად−ნენ გო−ჭე−ბი,
ლო−ტოს მრგვა−ლი კო−ჭე−ბი
და დინ−გე−ბის ცე−ცე−ბით
დე−დის ძუ−ძუს ე−ძე−ბენ.
დე−და ღო−რი ღრუ−ტუ−ნებს:
-და−ი−ცა−ვით რი−გი,
ვინც პირ−ვე−ლი და−ი−ბა−და,
უ−წინ შე−ჭამს ი−გი!
ერ−თი, ო−რი, სა−მი, ო−თხი,
ხუ−თი, ექვ−სი, შვი−დი, რვა,
ძუ−ძუს წო−ვენ გო−ჭე−ბი
გვერ−დუ−ლად და ი−რი−ბად.
ცხრა, ა−თი და ჰა, კი−დევ
თერთ−მე−ტი და თორ−მე−ტი,
სულ თორ−მე−ტი ძუ−ძუ აქვს,
არ სჭირ−დე−ბა ღორს მე−ტი.
მაგ−რამ ეს რა ხმა ის−მის,
დე−და ღორს ვინ ფხოჭ−ნის?
-თურ−მე და−ბა−დე−ბუ−ლა
მე−ცა−მე−ტე გო−ჭი!
ე−ხუ−ტე−ბა და-ძმებს,
ე−ძებს ძუ−ძუს და რძეს.
დე−და ღო−რი დარ−დობს:
-დარ−ჩა გო−ჭი მარ−ტო.
მაგ−რამ ჩვენ−მა გო−ჭებ−მა,
ლო−ტოს მრგვალ−მა კო−ჭებ−მა,
წრი−პა მე−ცა−მე−ტე
გა−ნა გა−ი−მე−ტეს?
თქვეს:- ღო−რე−ბი კი არ ვართ,
ა−რა−ფე−რი მოგვრ−ჩეს,
დან−დო−ბას და სიყ−ვა−რულს
ვინ გვას−წავ−ლის გო−ჭებს!
დე−ბი სით−ბოს გა−ვუ−ყოფთ,
სარ−ჩოს მივ−ცემთ ძმე−ბი,
ა−სე ტკბი−ლად ვიქ−ნე−ბით,
სა−ნამ გავიზრდე−ბით.