,,ოჰ, ეს რა დი−დი თოვ−ლი მო−სუ−ლა,
გა−და−ა−თეთ−რა მთა−თა კალ−თე−ბი,
თოვ−ლის ბა−ბუ−ა რომ გა−ვა−კე−თო,
დი−ლით ყვე−ლა−ზე ად−რე ავდ−გე−ბი.
მე ჩემს ნაკ−ვა−ლევს დავ−ტო−ვებ გზა−ზე,
თან გა−მომყ−ვე−ბა ჩე−მი მუ−რი−ა,
ზამთ−რის ფერ−ხულ−ში ჩაბ−მუ−ლა ყვე−ლა,
ირგვ−ლივ ცხოვ−რე−ბა საამუ−რი−ა.“