დე, ძა−ლი−ან მში−ა,
დე, მა−ჭა−მე რა−მე,
დე, დავ−კარ−გე წიგ−ნი,
თავ−თან მე−დო ღა−მე...
დე, სად ა−რის ქუ−დი?
გა−მე−ყი−ნა თა−ვი...
გა−მი−რე−ცხე ჰუ−დი?
დღეს ვერ წა−ვალ ა−მით...
დე, მ−წყუ−რი−ა ი−სე...
ის კომ−პო−ტი მინ−და,
და−შაქ−რუ−ლი ვაშ−ლით
ჩვე−ნი ე−ზოს ხი−დან.
დე, სა−და ხარ, მო−დი,
მე ვერ შევძ−ლებ გა−ნა?
მაგ−რამ რა−ღას ვი−ტყვი:
„დე−დამ მო−მი−ტა−ნა!
დე−დამ გა−მი−კე−თა!
დე−დამ და−მი−წე−რა!
დე−დამ მო−მიმ−ზა−და!
დე−დამ გა−მი−წე−რა...
დე−დამ შე−მი−კე−რა,
დე−და მედ−გა მხარ−ში,
მა−წყნა−რებ−და მტი−რალს,
ცო−ტა ნერ−ვე−ბაშ−ლილს..."
ახ−ლაც ჩემ−თან ა−რის,
ერ−თად ვწრუ−პავთ ჩა−ის,
დე−და თით−ქოს მზეს ჰგავს,
დე−და დღეს ჰგავს მა−ისს.