ჩვე−ნი კა−ტა და−ი−კარ−გა,
არ გა−მოჩნ−და ო−რი კვი−რა,
- ფი−სო რო−გორ მოვ−ძებ−ნო−ო?-
პატ−რულ−მაც კი გა−იკ−ვირ−ვა.

- არც ნი−შა−ნი და არც ბაფ−თა,
ა−რა−ფე−რი შე−გი−ბი−ათ?
წა−ვალ სტა−დი−ონ−ზე ვნა−ხავ
დღეს კა−ტე−ბის შეჯიბრია.

შეჯიბრზეც კი არ მო−ვი−და,
ხომ ვიც−ნობ−დი ჩემს ფი−სუ−ნას,
ერ−თი კა−ტა მი−ვამს−გავ−სე
არც ამ−ლო−კა, არც მისუნა.

მერე ი−ყო ზა−რი კარ−ზე,
ვი−ღაც კა−ცი იდ−გა კარ−თან,
- სა−ხუ−რავ−ზე ა−რის ფი−სო
თა−ვის გო−გო მე−გო−ბარ−თან. -

მი−თხრა, ცო−ტა გა−ე−ცი−ნა,
ეს ამ−ბა−ვი მოვ−დეთ ყვე−ლას,
კნუ−ტე−ბიც კი გვე−ყო−ლე−ბა,
პა−ტა−რე−ბი თი−თის ხე−ლა.