სისხამ დილას, როგორც კი ჰორიზონტზე მზის სხივები ამოიწვერა და ფანჯრის მინებზე სინათლის ათინათები აელვარდა, მგალობელი ჩიტები ერთხმად აჭიკჭიკდნენ.

დილას ადრიანად გაღვიძებულ სტუმარს,  პაპა შულცს უკვე მოესწრო გალიებში სასმელის და საკენკის მარაგის შევსება. 

შობის მეორე დღეს ისეთი სუსხიანი დილა გათენდა, რომ სახურავზე ყინულის ლოლოები დაეკიდა.

„ნათლისღებამდე ყინვა იქნება,“ - გაიფიქრა პაპა შულცმა და ფრინველების გალიები ეზოში გაიტანა. ბუნებაში შაშვები და ჭივჭავები თავდავიწყებით იწყებდნენ გალობას. 

ამომავალი მზის სხივებში, სახლის მუქი კედლის ფონზე ნათლად მოჩანდა ჩიტის ნისკარტიდან ამონასუნთქი ჰაერის ორთქლადქცეული პატარ-პატარა ღრუბლის ქულები, რომელიც თეთრი ფერის ბოლს გავდა, ისეთს, როგორიც ფენა-ფენად ამოდიოდა სახურავზე აღმართული ბუხრის საკვამური მილიდან.

პაპა შულცსაც შესცივნოდა და გაყინულ ხელებს პირით ითბობდა. 

პირველი შეხვედრისას ჭივჭავმა დარიკომ წრუწუნებს თავისი საკენკი უწილადა და ეხლაც, როცა ჩიტების ნაცნობი ხმები შემოესმათ, თაგუნიები გალიასთან მიცუნცულდნენ და გაკვირვებულებმა ერთმანეთს გადაულაპარაკეს:

-ნახე! სიმღერის ხმა თან გვესმის და იმასაც ვხედავთ, ბგერები ნისკარტიდან როგორ ამოდის.  გალობასთან ერთად ჩიტის პირიდან ამოსულ ორთქლის თეთრ რგოლებსაც ვადევნებთ თვალს, ზევით ჰაერში როგორ მიიწევს და იფანტება ისევე, როგორც მუსიკის ჰანგები ეფინება არე-მარეს.

 -სანამ გარეთ ყინვიანი ამინდია, ამონაორთქლ ჰაერთან ერთად ფრინველის პირიდან ამოსული ბგერები თვალნათლად შეგვიძლია დავინახოთ.

  -ჩვენ უნდა მოვახერხოთ და მოვასწროთ ნოტების ჩაწერა პაპა შულცის არღნისთვის, რომ მისი გამეორება და ხელახლა აჟღერება სხვამაც შეძლოს.

ყველამ კარგად იცის, რომ თაგვებს ძალიან უყვართ ქაღალდის დაღრღნა, რასაც საჭმელადაც იყენებენ. ხანდახან წიგნებსაც აქუცმაცებენ, ამიტომაც მათ ადამიანები დევნიან და სახლიდან აძევებენ. მაგრამ პაწიკომ და წუწუნამ საკუთარი უნარ-ჩვევების სასარგებლო საქმისთვის გამოყენება გადაწყვიტეს. საკუჭნაოში შპალერის რამდენიმე გრაგნილი იპოვეს და იფიქრეს, რომ ზუსტად იმისთვის გამოდგებოდა, რომ ამ ქაღალდებზე მუსიკალური ნოტები გაეხვრიტათ.

 -სახლის საკუჭნაოში ქაღალდის გრაგნილებია შენახული, პატრონებს მომარაგებული აქვთ კედელზე გასაკრავად, თუკი როდისმე ისევ დაჭირდებათ. მაგრამ, მოდი ამჟამად ჩვენ გავაკვირვოთ ყველა, როცა ამ გრაგნილებზე ნოტების აღმნიშვნელ ნასვრეტებს ამოვღრღნით ზუსტად ისეთნაირად, როგორც პაპა შულცის არღანზე დასაკვრელ მუსიკალურ წიგნებზეა.

 -ამას დიდი დრო დასჭირდება, დამხმარე რომ გვყოლოდა, უფრო მალე მოვრჩებოდით საქმეს. წრიპა  მაინც ყოფილიყო ჩვენთან. ნეტა ეხლა სად არის? - გადაულაპარაკა პაწიკომ წუწუნას და საქმეს შეუდგნენ. 

ზამთრის ყინვიან ამინდში მგალობელ  შაშვს ამონასუნთქი ჰაერისგან ნისკარტით ორთქლის პირუეტები გამოჰყავდა და მელოდიას ჰარმონიულად აყოლებდა. პაწიკო და წუწუნა კი ამ ფიგურებს ზედმიწევნით ზუსტად აღბეჭდავდნენ  მუყაოს ქაღალდის გრაგნილებზე ხვრელების და ნასვრეტების სახით, რომელსაც თავისი ბასრი კბილებით ხვრეტდნენ. 

მომდევნო დღეები თაგვებმა ნოტების ქაღალდზე გამოღრღნას  და მუსიკალური წიგნის ჩაწერას მოანდომეს. 

-ეს სიმღერები მგალობელი ჩიტების ახალი მელოდიებია, რომელიც კონკურსში მონაწილეობისთვის დასჭირდებათ პაპა შულცთან ერთად.

* * *

ლექსომ საკუჭნაოში შემთხვევით მიაქცია ყურადღება ნასვრეტებიან გრაგნილებს, როცა იქ სანთლების გამოსატანად შევიდა. მაშინვე წამოიღო და პაპა შულცს აჩვენა. მანაც არ დააყოვნა და არღანში მოათავსა, იქ, სადაც მუსიკალურ რვეულებს დებდა-ხოლმე. მაშინვე იცნო მელოდიები, რომელსაც ამ ბოლო რამდენიმე დღის განმავლობაში წითელფრთიანი შავი შაშვი გალოდა. 

ლექსომ გადაწყვიტა სიმღერა საზეიმო ვახშამზე შეესრულებინათ და პატარა იმპროვიზებული კონცერტი მოეწყოთ. თუმცა ყველასთვის ამოუცნობ საიდუმლოდ დარჩა, თუ საიდან გაჩნდა საკუჭნაოში ახალი მუსიკალური გრაგნილები.