პაპა შულცს ყველასგან გამორჩეული ერთი მგალობელი ჭივჭავი ჰყავდა, რომელსაც დარიკოს ეძახდა. იერით პატარა ბეღურას ჰგავდა, რომლისგანაც მხოლოდ ბუმბულის ფერით განსხვავდებოდა. მას ყვითელი და მწვანე ზოლები ამშვენებდა. პატრონს ხელზე ისე ჰყავდა მიჩვეული, რომ აღარც კი უფრთხოდა. მას შემდეგ, რაც ლექსომ სტუმარს ზრდილობიანად უსურვა დილა მშვიდობისა, პაპა შულცმა მას ხელზე დაუსვა დარიკო. ისიც თამამად ართმევდა საკენკს და ჟღურტულებდა. მერე უცბად ჭივჭავი ნაძვის ხისკენ  გაფრინდა და მის კენწეროზე შემოჯდა, იქიდან კი ისეთი გალობა და სტვენა დაიწყო, რომ ყველა მონუსხულივით დიდხანს უსმენდა. 

პაპა შულცმა ლექსოს აუხსნა, დარიკო ისე იყო მიჩვეული თავის სამყოფელს, სადაც საჭმელ-სასმელი ეგულებოდა და იძინებდა, რომ თვითონ დაბრუნდებოდა საკუთარ გალიაში,. 

ამასობაში, ჭივჭავი დარიკო ნაძვის ხეზე ტოტიდან ტოტზე ხტოდა. ის ტყის შვილი იყო და ზუსტად ასეთ ხეზე გამოიჩეკა. მერე ადამიანმა მოათვინიერა და ისე მიიჩვია, რომ ტყეში დაბრუნება აღარ მონდომებია. ახლა კი, ამდენი ხნის შემდეგ ისევ გაახსენდა მშობლიური გარემო. 

უცბად ტოტები შეირხა, მოძრაობა შენიშნა და დააკვირდა. 

„ხის ძილგუდა ხომ არ არის? არა, ტყის თაგვი ყოფილა, როდის იყო ტყის თაგვები ხეზე ადიოდნენ? - თავისთვის გაიფიქრა დარიკომ და გაკვირვებულმა ჩაიჭიკჭკა: 

-ხეზე რას აკეთებ?

-ხეზე შემთხვევით აღმოვჩნდით მე და ჩემი ძმა. ქვევით ჩასვლა აღარც კი გვინდა, აქაც კარგად ვართ. საჭმელი პირდაპირ ტოტებზე არის დაკიდებული და ჯერ ამას შევექცევით.

-ეს ხე ტყიდან სახლში მოიტანეს და თორმეტი დღის შემდეგ ისევ გარეთ გაიტანენ, ჩვენც მაშინ ვაპირებთ ტყეში უკან დაბრუნებას, ამასობაში თუ უკეთეს რამეს არ მოვიფიქრებთ.

-მომავალი ქრისტეშობისთვის რაიმე განსაკუთრებული უნდა გავაკეთოთ, ამისთვის კი სამზადისი ერთი წლით ადრე უნდა დავიწყოთ, - საუბარში პაწიკოც ჩაერთო. 

-რისი გაკეთება შეგიძლიათ, რისი უნარი გაქვთ?- დაინტერესდა დარიკო.

-ჩვენ, თაგვებს, ძალიან კარგი სმენა გვაქვს.

-თუკი, პაპა შულცს ნოტების ჩაწერაში დახმარებას გაუწევთ, მაშინ შეიძლება მასთან ყოფნის ნება დაგრთოთ, - შესთავაზა დარიკომ.   

თაგუნებს ეს რჩევა მოეწონათ  და  ჭკუაში დაუჯდათ.