ასეა დაწესებული,-ლოკოს ლოკო ერქვას,  იმის ხვეულ სახლს კიდევ კინა.

ეს ჩვენი ლოკო მართლა საოცარი ვინმეა. თავისი სახლი კინა ისე უყვარს, მუდამ ზურგით დაატარებს. ისე ძალიან, რომ   ადამიანებმა თქვეს, ეს ორი სიტყვა ბარემ შევაერთოთო. მიხვდი, რა გამოვიდა?-ლოკოკინა!

ლოკოს..უუჰ, ბოდიში!-სახლიანად ლოკოკინას გულითადი მეგობარი ჰყავს, ლამაზი ჭიამაია მია. მეგობრები ერთ  მშვენიერ, მწვანედ მოხასხასე მდელოზე ცხოვრობენ. ამ ადგილს ისინი ლოკომიას ეძახიან.

თავიდან მია ლოკოზე გაბრაზებული იყო, -აბა, ეგ რა მეგობარია, თავის სახლში ერთხელაც არ  შეგიპატიჟებსო, მაგრამ მერე მიხვდა,რომ ცდებოდა. ლოკოკინას ძალიან კეთილი გული აქვს და სწორედაც რომ ნამდვილი მეგობარია. აი, ერთხელ რა მოხდა...

მია ჭიადრომიდან აფრინდა, მზისკენ ამინდის გასაგებად გაეშურა, მაგრამ დაბრუნება შეაგვიანდა.  ამასობაში კიდევაც დაღამდა. მია სიბნელეში ჭიადრომზე ვერ ეშვებოდა.  ეს კი იმას ნიშნავდა, რომ  ვერც მეგობართან,-ლოკომიაში დაბრუნდებოდა. 

გასაჭირში თუ არ დაგეხმარა, ასეთი მეგობარი რაღა  მეგობარია?  ჩვენს ლოკოს თვალები რქებზე ასხია და იმ თვალებს სიბნელეშიც კარგად კუსავს.

დაკუსა ლოკომ თავისი უცნაური თვალები, გაფორთხდა და ჭიადრომიდან ლოკომიამდე ვერცხლის ბილიკი გაიყვანა. იცი, ეს რა არის? როცა ლოკოკინა მიფორთხავს, გზაზე ვერცხლისფერ კვალს ტოვებს. ვერცხლის ბილიკი სწორედ ესაა.

მთვარემ ვერცხლის ზოლი ააბზინა. მია ამ ზოლს გაუყვა და სულ მალე ლოკომიაში აღმოჩნდა.

-ლოკო, შენ ნამდვილი მეგობარი ყოფილხარ!-დაიძახა ჭიამაიამ, -მერე რა, რომ შენს კინაში არ მიმიპატიჟე... ეგ არაფერია, მეგობარო!  მთავარი გულია, შენი კეთილი გუ-ლი!

მია არ  შემცდარა.  მართლა კეთილი  გული ყოფილა მთავარი! ამიტომაც დღემდე მეგობრულად ცხოვრობენ თავიანთ ლოკომიაში გასაოცარი არსებები,-ლოკოს პლუს კინა, ანუ ლოკოკინა და ჭიამაია მია.