იყო ერთი პატარა ქოლგა, რომელზედაც დიდი,  ყვითელი, მომღიმარე  მზე ეხატა.  მისი საუკეთესო მეგობარი ნიავი ნაზო იყო. მეგობრებს ერთხელ უთქვამთ,-მოდი, სულ ერთად ვიყოთ და კეთილი საქმეები ვაკეთოთო.  კეთილი საქმე არ იქნებოდა?- თუკი უცებ  გაწვიმდებოდა და რომელიმე პატარა ბავშვი წვიმაში მარტო აღმოჩნდებოდა, ნიავი ნაზო მას მაშინვე მზიან ქოლგას მიართმევდა. 

მზიანი ქოლგა ერთხელ პატარა ლიზიკოსაც დასჭირდა. გოგონა სკოლისაკენ მიიჩქაროდა, თანაც მხიარულად მღეროდა:

-დო-რე-მი-ფა-სოლ-ლა-სი! მივიჩქარი სკო-ლა-ში!

მოულოდნელად წვიმამ მიუმღერა:

-დო-სი-ლა- სოლ-ფა-მი-რე-დო! მეც იმავეს ვა-პი-რე-ბო!

-წვიმას სკოლაში რა უნდა?-გაოცდა ლიზიკო,-ვერა, ვერ წაგიყვან! შენ სკოლაში არ შეგიშვებენ!

-თუ ასეა, არც შენ გაგიშვებ სკოლაში, ლიზიკო!-წვიმა  ისე გაბრაზდა,  ლამის თავსხმად დაეშვა.

ლიზიკო სატირლად გაემზადა, მაგრამ უცებ ნაზომ მას მზიანი ქოლგა მიართვა. გოგონამ ქოლგის სახელურს ხელი სტაცა და სკოლისაკენ მოკურცხლა. წვიმა მას ფეხდაფეხ გაეკიდა, მაგრამ უცებ ქოლგაზე დიდი, მზესუმზირას ყვავილივით ყვითელი მზე დაინახა. წვიმას პირკატა ეცა, -იმას მზისა ეშინია.

გოგონა სკოლაში შევიდა, მზიანი ქოლგა კვლავ ნაზოს გაატანა. წვიმამ მახლობელი ტყისკენ გააბოტა.

ტყეში პატარა ციყვი- ბუთქუნა ბუზღუნებდა და ბუზღუნებდა:

-აბეზარმა წვიმამ ჩვენი ტყე სულ გალუმპა, ხის ტოტებზე თათები მისრიალებს და ვეღარ ვხტუნაობ. რა ვქნა, ფუღურომდე როგორ მივიდე!

ნაზომ ციყვს მაშინვე მზიანი ქოლგა მიართვა. ბუთქუნა ქოლგის სახელურზე დაეკიდა და ჰაიდა!-ფუღუროში პარაშუტით დაეშვა. გახარებულმა ციყვმა დაიძახა:

-ციყვებო! დებო! ძმებო! მოდით, ნახეთ ჩემი პარაშუტი!

ციყვებს შენ გააჩერებდი? ტყეში მაშინვე პარაშუტისტების შეჯიბრი დაიწყო.  წვიმას ეწყინა, გაიქცა და გაბუტული  მთის წვერზე შემოჯდა. 

მზემ გამოანათა. თურმე იმასაც მოუნდა პარაშუტისტების შეჯიბრების ყურება. 

-მაღლა მზეა,  დაბლაც მზეა! მე როდის უნდა ვიწვიმო?-წვიმა კარგახანს წიუწუნებდა.

დღეიდან გახსოვდეს, თუ უცებ წვიმაში უქოლგოდ დარჩები, ნუ შეგეშინდება, მაშინვე მზიანი ქოლგა გამოიძახე. ნიავი ნაზო მას მაშინვე შენთან მოაქრიალებს.

კარგადაც მოიქცევა!