მამალი ჯაბა და ოფოფი ფატი  მეგობრობენ. ფატი  ყოველ დილით მოფრინავს ჯაბას ეზოში. 

-ნახე, რა ლამაზია ჩემი სავარცხელი!-თავს იწონებს ჯაბა.

-ჩემი უფრო ლამაზია!-ამბობს ფატი,-ბუმბულიც შენზე ლამაზად მაქვს მოხატული.

-ჩემსაც ვერც კი შეედრება,-ბრაზდება ჯაბა,-და  არც დეზები გაქვს ფეხებზე...

ფატის  ცრემლები ერევა და მიფრინავს.

არწივი ბეგი და ბეღურა ბაბიც მეგობრები არიან. მოენატრება ბაბის მეგობარი, აფრინდება მაღლა, სულ მაღლა და დაიძახებს:

-ბეგიიი! სადა ხარ, მეგობარო!

ბეგი ცას ფრთების შხუილით მოაპობს:

-ბაბი, აქა ვარ, მეგობარო! ხომ არაფერი გაგჭირვებია?

ჩამოსხდებიან მუხის განიერ ტოტზე და ტკბილად საუბრობენ. რას არ იტყვიან,-ამ მთისას, იმ ბარისას...წასვლისას ბაბი ბეგის არიგებს:

-სწრაფად არ იფრინო, ბეგი! თავს გაუფრთხილდი,   ხიფათს არ გადაეყარო! გახსოვს, კლდეებს შორის ფრენისას  ფრთა რომ დაიზიანე!

-რა კეთილი ხარ, ბაბი! შენ კი ძალიან მაღლა ნუ აფრინდები, პაწია ფრთები დაგეღლება, ვაითუ, დაბლა ჩამოფრენა გაგიჭირდეს!

-დარდი ნუ გაქვს, არაფერი მომივა.

-მალე ერთად გავფრინდეთ, შორეული ადგილებიც მოვიაროთ...

-შორს ფრენა არ შემიძლია, მეგობარო! შენსავით ძლიერი არა ვარ!

-მე აქ რისთვის ვარ? ზურგზე შეგისვამ და ისე გატარებ, ბაბი!

-ბეგი,  უშენოდ რა მეშველებოდა!

-სადაც არ უნდა ვიყო, შენს ძახილს მაინც გავიგებ!

ახლა თქვენ თვითონ იფიქრეთ, ნამდვილი  მეგობრები ვინ არიან: ჯაბა და ფატი, თუ ბეგი და ბაბი.