ფუტკარი

სხვებ−მა უმ−ღე−რონ ვარდ-ბულბულს,
ა−დი−დონ ლო−მი ძლი−ე−რი;
თვალ-მარგალიტით შე−ამ−კონ
შვე−ნი−ე−რე−ბა ცბი−ე−რი.

სხვა ა−რის ჩე−მი გა−ლო−ბის
და ჩე−მის ჩან−გის სა−გა−ნი:
პა−ტა−რა ბუზი… ფუტ−კა−რი,
ი−ო−ბის ჭი−ა−თა−გა−ნი.

ფუტ−კა−რო, ჩე−მო ფუტ−კა−რო,
ბზუ−ი−ლავ, მო−უს−ვე−ნა−რო,
უ−სა−მართ−ლო−ბით დევ−ნი−ლო,
სა−მართ−ლი−ა−ნად მკბე−ნა−რო!..

სიტკ−ბოს რომ ე−ძებ სა−თაფ−ლოს,
მი−ტომ ხარ მოუსვენარი…
და ვინც ხელს გიშ−ლის შრო−მის დროს, -
მხო−ლოდ ი−მი−სი მკბე−ნა−რი.

მაგ−რამ ქვე−ყა−ნა უძ−ღე−ბი
გა−ნა დაე−ძებს სი−მართ−ლეს?
ბნელს შე−ნი სანთ−ლით ი−ნა−თებს
და ბნელს ჰფენს შენ−სა სი−ნათ−ლეს.

შენ არ გი−კა−რებს, თაფლს კი სჭამს,
მშრო−მე−ლის უმადურია…
ო−ღონდ კი დასტკ−ბეს, რას დას−დევს,
თუ სიტკ−ბო სა−და−უ−რი−ა?!

და შენ კი, ჩე−მო ფუტ−კა−რო,
არ უს−მენ ქვეყ−ნის ჭო−რებ−სა,
ერ−თი უგ−ნუ−რი რომ შე−თხზავს
და ა−სი ი−მე−ო−რებ−სა.

მა−ინც დაბ−ზუ−ი, დაფ−რი−ნავ,
არც იშ−ლი დრო−ზე კბე−ნა−სა,
ქვე−ყა−ნას თაფ−ლუჭს უმ−ზა−დებ
და სან−თელს უნ−თებ ზენასა…

სარ−კე და სა−ხე მგოს−ნო−ბის,
ემბ−ლე−მა−ცა ხარ შრო−მისა, -
შე−ნა−თხზი სიყ−ვა−რუ−ლი−სა
და წმინ−და გუ−ლის−წყრო−მი−სა.

ფუტ−კა−რო, ჩე−მო ფუტ−კა−რო,
ი−ო−ბის მატ−ლო მცი−რე−ო!
ჩან−გი გ−თხოვს, მგოს−ნის სი−ტყვე−ბი
მსხვერპ−ლი−ვით შე−ი−წი−რე−ო!