გული გავგზავნე ქვეყნადა
გუ−ლი გავგ−ზავ−ნე ქვეყ−ნა−და
სა−ლა−ღოდ, სა−ნა−ვარ−დო−და.
სულ უ−ტი−ფა−რი და ნორ−ჩი,
ვინ ი−ცის, სა−ით დარ−ბო−და!
დაბ−რუნ−და, ჩემ−თან მო−ვი−და,
შევ−ხე−დე, ვე−ღარ ვი−ცა−ნი:
ა−თი−ა−თა−სი წყლუ−ლი სჭირს -
ტანჯვა-ვაების ნი−შა−ნი.
დამდ−ნა−რა, ნა−ლევს მთვა−რეს ჰგავ,
სულს ჰლევ−და, თით−ქოს კვდე−ბო−და.
ვე−კი−თხე−ბო−დი, ხმას არ მცემს,
ცრემ−ლის მო−რევ−ში დნე−ბო−და.
ვა−ე−ბად ქმნილ−სა მოლ−ხე−ნის
ა−ღა−რა−ფე−რი ს−ცხე−ბო−და.
ვასუსუვ-ვანუგეშებდი,
არ მის−მენს, ა−რა ს−ცხრე−ბო−და.
თვი−თე−ულს შე−კი−თხვა−ზე−და
ცრემ−ლი ზღვად გად−მოჰსკ−დე−ბო−და.
გა−ვი−გე, რა−დაც სტი−რო−და
და რი−სათ−ვი−საც ბნდე−ბო−და:
ქვეყ−ნის ავ-კარგის გაც−ნო−ბას
თურ−მე თან ცრემ−ლი ჰხლე−ბო−და.
სა−ლა−ღოდ, სა−ნა−ვარ−დო−და.
სულ უ−ტი−ფა−რი და ნორ−ჩი,
ვინ ი−ცის, სა−ით დარ−ბო−და!
დაბ−რუნ−და, ჩემ−თან მო−ვი−და,
შევ−ხე−დე, ვე−ღარ ვი−ცა−ნი:
ა−თი−ა−თა−სი წყლუ−ლი სჭირს -
ტანჯვა-ვაების ნი−შა−ნი.
დამდ−ნა−რა, ნა−ლევს მთვა−რეს ჰგავ,
სულს ჰლევ−და, თით−ქოს კვდე−ბო−და.
ვე−კი−თხე−ბო−დი, ხმას არ მცემს,
ცრემ−ლის მო−რევ−ში დნე−ბო−და.
ვა−ე−ბად ქმნილ−სა მოლ−ხე−ნის
ა−ღა−რა−ფე−რი ს−ცხე−ბო−და.
ვასუსუვ-ვანუგეშებდი,
არ მის−მენს, ა−რა ს−ცხრე−ბო−და.
თვი−თე−ულს შე−კი−თხვა−ზე−და
ცრემ−ლი ზღვად გად−მოჰსკ−დე−ბო−და.
გა−ვი−გე, რა−დაც სტი−რო−და
და რი−სათ−ვი−საც ბნდე−ბო−და:
ქვეყ−ნის ავ-კარგის გაც−ნო−ბას
თურ−მე თან ცრემ−ლი ჰხლე−ბო−და.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ხეებზე
 |
ვერხვებიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ჩემს ვარსკვლავსნიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
მუხის ხეო ნამეხარონუნუ კერესელიძე |
 |
საქართველოშილადო ასათიანი |
 |
გაზაფხულიაკაკი წერეთელი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ხეებზე
 |
ხე, ფოთოლი და შემოდგომალუარა ჭანტურია |
|
რა ჰქნას გულმან, როს ჭმუნვა არ მოეხსნეს?დავით მაჩაბელი |
|
ნუშის ხელუარა ჭანტურია |
 |
ატმის ხე ჯოხს ეუბნებანესტან კუპრავა |
 |
მწუხარებაილია ჭავჭავაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ხეებზე
|
მუხამბაზიაკაკი წერეთელი |
|
საქართველო იყო მათი საოცნებო სახელილადო ასათიანი |
 |
კირკიტელა კაკალიგივი ჭიჭინაძე |
 |
ბუნების გლოვავაჟა–ფშაველა |
|
სხვას ვის აქვსგიორგი წერეთელი |
