* * *
კან−ფე−ტე−ბი მიყ−ვარს ი−სე,
არ მბეზრ−დე−ბა სულ რომ ვჭა−მო,
მი−ჯავრდ−ბა ზოგ−ჯერ დე−და:
- გა−სუქ−დე−ბი ა−მის გა−მო.
- დი−დი რა−მე, ვი−ყო მსუქ−ნად,
ფუმ−ფუ−ლა და საყ−ვა−რე−ლი,
და−მი−ძა−ხონ: ღორ−მუ−ცე−ლა,
და−მი−ძა−ხონ: დათ−ვის ბე−ლი.
რას უ−წუ−ნებთ წი−თელ ლო−ყებს,
ფუნ−თუ−შე−ბის სურ−ნელს კან−ზე?
და−ვის−ვა−რე? ჩემს ტან−საც−მელს
მე გავ−ფერ−თხავ ა−ი−ვან−ზე.
თქვენ მი−ყი−დეთ კან−ფე−ტე−ბი,
სა−ნამ მქვი−ა დათ−ვის ბე−ლი,
გა−ვიზრ−დე−ბი და გავხ−დე−ბი
ტკბი−ლე−უ−ლის გამ−ყიდ−ვე−ლი.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან გულუბრყვილო პატარები
 |
სახლობანანოდარ დუმბაძე |
 |
მეც გამიშვით სკოლაშინინო მზესელი |
|
რეზიკონიკოლოზ იოსებიძე |
 |
შემოდგომამურმან ლებანიძე |
 |
ნიას სიმღერაელენე სალარიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან გულუბრყვილო პატარები
 |
პატარა მხატვრებიმანანა კაკაჩია |
 |
წამიყვანე ზოოპარკშისოფო გასიტაშვილი |
|
აბა, როგორ ვნახავდიშოთა ამირანაშვილი |
 |
ნუცას უთონესტან კუპრავა |
 |
მხატვარინინია კაპანაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან გულუბრყვილო პატარები
 |
ტელეფონივასილ გულეური |
|
არსად გაქცეულა ჩვენი ჩაიდანინაზი თარგამაძე |
 |
ფისო და ლისიამანანა ტონია |
|
მანანას წერილინოდარ დუმბაძე |
|
მანანა და ლალინოდარ დუმბაძე |
