ჩვენი სახლი, ჩვენი ოჯახი

-რა−სა აქვს კედ−ლე−ბი მტკი−ცე,
კა−რი, ფან−ჯა−რა, კი−ბე?
გარ−შე−მო ა−ი−ვა−ნი,
მო−ა−ჯი−რე−ბი ხი−სა,
ლა−მა−ზი სა−ხუ−რა−ვი,
ო−თა−ხებს შუ−ქი მზი−სა?
-ეს ა−რის სახ−ლი ჩვე−ნი,
ამ ლა−მაზ ე−ზოს შვე−ნის.
-ვინ ცხოვ−რობს,
ვინ ცხოვ−რობს ამ სახლ−ში
შვი−ლე−ბის დიდ ი−მე−დად?
ეს ა−რის ჩვე−ნი დე−და!
ვის ვხე−დავთ სახლ−ში მუ−დამ
მზრუნ−ველს, ძლი−ერ−სა და მა−მაცს?
-ეს ა−რის ჩვე−ნი მა−მა!
კი−დევ ვინ ცხოვ−რობს ამ სახლ−ში?
რა ჰქვი−ა ვერ−ცხლისთ−მე−ბი−ანს?
-ეს ა−რის ჩვე−ნი ბე−ბი−ა!
-ვინ ცხოვ−რობს კი−დევ ამ სახლ−ში?
შვი−ლიშ−ვილს რომ ი−ფი−ცებს ღა−ბუ−ას?
-ეს ა−რის ჩვე−ნი ბა−ბუ−ა!
მათ გვერ−დით სახლ−ში მეც ვ−ცხოვ−რობ,
მა−მი−კო−სა−ვით მა−მაცი,
აქ ცხოვ−რობს ჩე−მი და−ი−კოც,
დე−დი−კო−სა−ვით ლა−მა−ზი.
სი−კე−თით და სიყ−ვა−რუ−ლით
ბრ−წყი−ნავს აქ ყვე−ლა ო−თა−ხი...
-ვინ ცხოვ−რობს,
ვინ ცხოვ−რობს ამ სახლ−ში?
-ერ−თი ლა−მა−ზი ო−ჯა−ხი!