ლა−შამ ა−ხა−ლი გა−ზე−თი
მი−ურ−ბე−ნი−ნა დე−დას:
-ო−ღონდ ეს წა−მი−კი−თხე და
არ შე−გა−წუ−ხებ მე−ტად.
ჩე−მო დე−დი−კო, გა−ზეთ−ში
რა წე−რი−ა−ო, ნე−ტავ?

დე−დამ ღი−მი−ლით უც−ქი−რა
პა−ტა−რა ბი−ჭის სა−ხეს,
მე−რე გა−ზე−თი გა−შა−ლა:
-მო−დი, პა−ტა−რავ, ნა−ხე!

ხე−დავ? გა−ზეთ−ში წე−რი−ა:
„კარ−გი ბი−ჭი−ა ლა−შა!
დედ-მამის ნუ−გე−ში−ა−ო...
ვუ−სურ−ვებთ ფრთე−ბის გაშლას!“

ბი−ჭუ−ნას სა−ხე უბრ−წყი−ნავს:
-ვა−შა, ციცქ−ნა ბიჭს! ვა−შა!
გა−ზეთ−შიც დაუწე−რი−ათ:
„კარ−გი ბი−ჭი−ა ლა−შა!“