ცხელ ქვიშაზე გაგორებულ კას ბავშვობა გაახსენდა: შეყვარებულ ლილთან ერთად „ფრენა“. სულ ადვილი ამბავი იყო: ქვიშაზე მწოლიარემ ხელები და ფეხები ფრთებივით უნდა გაშალო, ოღონდ ერთდროულად, ჯერ ნელა - ზ ე მ ო თ, ქ ვ ე მ ო თ, მერე ოდნავ სწრაფად - ზე-მოთ, ქვე-მოთ, მერე უფრო სწარაფად - ზემოთ, ქვემოთ, და ბოლოს, ძალიან სწრაფად - ზემოთქვემოთ, ზემოთქვემოთ!.. გამარჯვებული ის იყო, ვინც უფრო გვიან დაიღლებოდა. ლილ კაზე ერთი წლით უფროსი იყო, ერთი თავით  მაღალი და 10 კილოგრამით მძიმე  და ხშირად ჯობნიდა, მაგრამ მერე რა, მასთან თამაში ხომ სახალისო იყო, თან ეჯიბრებოდნენ ერთმანეთს და თან სიცილით იხოცებოდნენ, თანაც ყვიროდნენ:

- აღარ შემიძლია, მომტყდა ხელები!

- ფეხებს ვეღარ ვგრძნობ!

- მგონი ქვიშა ვხდები!

- ახლა ნაწილებად დავიშლები!..

ნეტავ მომავლის ბავშვები როგორ ერთობიან? - დაფიქრდა კა. - არ ვიტყოდი უარს ამის ნახვაზე!  

კარგო ქვაო, დიდო ქვაო,

სასწაულის რძე მასვიო,

მომავალში გადამსვიო!

ქვა თეთრი სითხით გაიჟღინთა და კაც გაუჩინარდა.