კესო-პეპელას ვარდისფერი  ფრთები  წითელი წინწკლებით აქვს მოხატული. ჭრელაჭრულა ყვავილები ამბობენ, ამ არემარეში მასზე ლამაზი არსება არ დაფრინავსო. მინდორში ყველა ყვავილი მხოლოდ იმაზე ოცნებობს, კესო-პეპელამ მის ფურცლებზე ერთხელ მაინც ჩამოჯდეს,  ამით  თავი რომ  მოიწონონ. 

მინდვრის განაპირას ყვითელი ნარგიზი დგას, პაწია მზეთუნახავს პირველად ის დაინახავს, დაიძახებს:

-კესო-პეპელა მოდის, კესო-პეპელა!

ყვავილები მაშინვე  ფურცლებს შლიან და კესო-პეპელას ტკბილ საუზმეს სთავაზობენ. მინდორში ათასნაირი ყვავილი გაშლილა. კესო-პეპელა კი ერთი პაწია არსებაა.  არ უნდა ვინმეს გული დასწყვიტოს.  თვალებს ხუჭავს და ყვავილს ისე ირჩევს. 

მინდორი ვრცელია, შორს გაშლილი. ზოგჯერ კეთილი ნიავბიჭუნა შემოირბენს, კესო-პეპელას ფრენაში ეხმარება. 

ერთხელ მინდორს ძლიერმა ქარმა გადაუქროლა, მერე გადმოუქროლა.

-კესო-პეპელა! თავს უშველე, თორემ  ქარი წაგიღებს! -დაიძახეს ყვავილებმა. 

მაგრამ ქარმა პაწია მზეთუნახავი  უკვე დაინახა,  მისკენ ღმუილით დაიძრა.  

-იჩქარე, კესო-პეპელა! მოდი, ჩემს პარკუჭანაში დაგმალავ!-დაუძახა ერთმა ყვავილმა. კესო- პეპელამ  ძლივს მოსწრო ჩამოფრენა, ყვავილმა  პარკუჭანა სასწრაფოდ დახურა და კესო-პეპელა  გულში ჩაიკრა. ქარი მთელი დღე უტრიალებდა, ხან მარჯვნივ ააფრიალა, ხან მარცხნივ.   ყვავილს მწვანე პარკუჭანა ისე  შეეკრა,  პირი ვერაფრით  გაახსნევინა. 

ღამით  გაწვიმდა. ქარი  მინდვრიდან ლაჩრულად გაიძურწა.

-ნეტავ, ჩვენი კესო -პეპელა როგორაა!-მთელი ღამე დარდობდნენ ყვავილები.   

წვიმამ  გადაიღო. დილით მზე ცაზე არხეინად გამობრძანდა. ყვავილმა მწვანე პარკუჭანა ფრთხილად გაშალა. კესო-პეპელამ  მის გულზე ჯერ მუხლი გამართა, მერე ფრთები აიქნია და აფრინდა. 

ყვავილებმა ერთხმად დასცხეს ტაში. მზე გაოცდა, ვერ მიხვდა, მინდორზე რა ხდებოდა. 

-დიდი მადლობა, ჩემო გმირო!-უთხრა მამაც ყვავილს კესო-პეპელამ. 

ყვავილს შერცხვა, დაიბნა.  თავისი პარკუჭანა უნებურად დღის სინათლეშიც კი შეკრა. გაოცებულმა მზემ ცხრავე თვალი დააჭყიტა, მაინც ვერაფერს მიხვდა.