ბულბული ვარდზედ

ბულ−ბუ−ლი, ვარდ−ზედ მჯდა−რი, ე−ტყო−და მას მსტვი−ნა−ვი:
„ვარ−დო, ვარ−დო, მტანჯ ჩე−მო, გვედ−რებ გუ−ლით მტკი−ნა−ვი,
მა−ღირ−სე, თუ რო−გორ არს გაშ−ლა შე−ნი მღი−ნა−ვი,
მწუხრ−სა ა−ქეთ აქ ვზი−ვარ, ფურც−ლებ−ზე−და მკონავი!“

ა−სე ყეფ−და ბულ−ბუ−ლი, ო−დეს−ცა ღა−მე ბნე−ლი
მო−იც−ვამ−და ჭა−ლებ−სა, ქრი−და ნი−ა−ვი ნე−ლი.
და როს სდუმ−და ბულ−ბუ−ლი, მა−შინ აღ−მოხ−და მთვა−რე,
ვარდ−მანც მა−შინ მოჰ−ფი−ნა სუნ−ნე−ლე−ბა მის ა−რე.

მაგ−რამ მგო−სან−სა თურ−მე მო−ე−რი−ა გლახ რუ−ლი.
აღ−მობრ−წყინ−და მთი−ე−ბიც და ფრთო−სანთ მხიარუ−ლი
გა−ლო−ბა ყვეს ჰა−ერ−ში, გა−ნაღ−ვი−ძეს ბულ−ბუ−ლი;
ნა−ხა ვარ−დი ფურცვ−ნი−ლი და მყის მო−უკვ−და გუ−ლი.

თვალ−ნი ე−მო−სა ცრემ−ლით, გუ−ლი სევ−დის საცლ−მი−თა,
ფრთა ფრთას ჰკრა და აღ−მაღლ−და, მსტვი−ნა−ვი ლმო−ბის ხმი−თა.
უხ−მო ყო−ველ−თა სირ−თა: „მო−დით და შე−მოკრ−ბი−თა,
მის−მი−ნეთ, შე−მიბ−რა−ლეთ, ვის მივ−მარ−თო წყლულითა?“

„გან−თი−ა−დით ღა−მედმდე შევფრ−ფინ−ვი−დი კოკ−რო−ბას,
არ ვზო−გავ−დი სი−ცო−ცხლეს, უ−ძი−ლო−ბას, გა−ლო−ბას;
მქონ−და მცი−რე წა−დი−ლი, ვერ მივხვ−დი კი ძნე−ლო−ბას:
მსურ−და გაშ−ლა ვარ−დისა, არ ვჰფიქ−რობ−დი დაჭკნობას!“