ხმა საკ−რა−ვი−სა,
ნელ ნარ−ნა−რი−სა,
სულს გა−ნა−ხა−რებს;
და მშვე−ნი−ე−რის
ე−ნა ა−მიშ−ლის
გუ−ლი−სა ჭი−რებს!

ვჭვრეტ−დი ლა−მაზ−სა,
სევ−დი−თა ნაზ−სა,
და შე−ვეტრ−ფო−დი;
ყო−ველთ გრძნო−ბა−თა,
ყოვლთ გო−ნე−ბა−თა
მას მი−ვა−პყრობ−დი.

ღაწვ−ნი ნაც−რემლ−ნი,
ტრფი−ალთ დამწ−ველ−ნი,
უფ−როს შვე−ნო−დენ;
თმა−ნი ნა−შალ−ნი,
მკერდ−ზედ დაყ−რილ−ნი,
ე−მუქმ−კე−ბო−დენ.

ჟუ−ჟუ−ნა თვალ−ნი,
გულ−თა მომკვ−ლელ−ნი,
მო−ცი−ნა−რო−ბენ;
პა−წა−წა ტუჩ−ნი,
ვარ−დებრ ნა−ფურცლ−ნი,
ლხე−ნას მოჰ−ბერ−ვენ.