დილა
შეჰ−პარ−ვი−ა შუქთა-სხივი
სის−ხამ დი−ლა თენ−დე−ბა,
მზე ოქ−როს ფარ−ჩას გვიქ−სოვს
და ქვე−ყა−ნაც ბრწყინდება.
მოწყენილი სი−ახ−ლო−ვეს
თითქ−მის ა−ღა−რა−ვინ სჩანს,
მზე წვი−მას რომ გვიგ−ზავ−ნის
ნე−ტავ პირს ხომ არ ი−ბანს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ღამელუარა ჭანტურია |
 |
ჩემს გალაკტიონს მე ვკითხე ერთხელმურმან ლებანიძე |
 |
მარტო ვარ, მარტო ვიმღერიხალხური |
|
ფოთოლილუარა ჭანტურია |
|
სხივი და წყაროლუარა ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ჩემი სოფელიფატმან ბოჭორიშვილი |
 |
ზაფხულის მზეცირა ტურაშვილი |
 |
პანტა-პუნტებინუნუ ჯანელიძე |
 |
ახალ წელს ვულოცავ ყველას!ნესტან კუპრავა |
|
ირმები მთიდან ბარში ჩადიანნესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ჩიტი-ჩიორავაჟა–ფშაველა |
 |
რამ გაგზარდა?ცირა ქიტიაშვილი |
 |
ციური ხმებიილია ჭავჭავაძე |
 |
გაზაფხულიიოსებ გრიშაშვილი |
|
ვერაფერი გამიგია...მურმან ლებანიძე |
