ა−ხა−ლი წლის ღა−მე ახ−ლოვ−დე−ბა,
ნე−ტავ გა−და−თეთრ−დეს მთა და მდე−ლო,
მე−ნატ−რე−ბა , ო, რა−რი−გად მე−ნატ−რე−ბა
თქვე−ნი მო−ფე−რე−ბა ფან−ტე−ლე−ბო.
წუ−ხელ სიზმ−რად გნა−ხე თოვ−ლის ფიფ−ქო,
თით−ქოს ხე−ლის გულ−ზე გა−ტა−რებ−დი,
სა−ა−ხალწ−ლოდ მორ−თულ ნაძ−ვის ხეს−თან
ძველ სიმ−ღე−რებს გიმ−ღე−როდ−ნენ პა−ტა−რე−ბი.
დი−ლა სი−ხა−რუ−ლით თენ−დე−ბო−და,
ქვეყ−ნად მწუ−ხა−რე−ბა ა−ღარ ი−ყო,
ბნე−ლი სი−ნათ−ლის−გან მხი−ლე−ბუ−ლი,
მართ−ლა ფიფ−ქე−ბი−ვით გამქრალი−ყო,
ა−ხა−ლიწლის ღა−მე დამდ−გა−რა და
თეთ−რად გა−და−თეთრ−და მთა და მდე−ლო,
თქვე−ნი მო−ფე−რე−ბა მო−მე−ნატ−რა
მშვი−დად მო−ფარ−ფა−ტე ფან−ტე−ლე−ბო.