წუთისოფელი
წუ−თი−სო−ფე−ლი რა ა−რი?
ა−გო−რე−ბუ−ლი ქვა ა−რი.
რა წამს კი და−ვი−ბა−დე−ბით,
იქ−ვე საფ−ლა−ვი მზა ა−რი.
სა−ცა სო−ფელ−ში მიხ−ვი−დე,
სუყ−ველ−გან ო−რი გზა ა−რი.
შუ−ა−ში ა−რის ხმე−ლე−თი,
გარ−შე−მო დი−დი ზღვა ა−რი.
ყვე−ლა ა−და−მის შვი−ლი ვართ,
თათა−რიც ჩვე−ნი ძმა ა−რი.
თუ ქა−ლი გე−ტყვის დო−ბა−სა,
ის უ−კე−თე−სი და ა−რი.
აგ−რე−თი გქონ−დეს გუ−ნე−ბა,
ვით მოწ−მენ−დი−ლი ცა ა−რი,
თუ არ ი−წა−მებ ა−მა−სა,
მუც−ლით ნა−შო−ბი რა ა−რი?
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები მეგობრებზე და მეგობრობაზე და ლექსები სიკეთეზე
 |
ორი ვედრებადუტუ მეგრელი |
 |
ია და პეპელალუარა ჭანტურია |
 |
მატარებლიდანგალაკტიონ ტაბიძე |
|
შენ ზღვის პირადგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ხმა სირინოსბესიკი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები მეგობრებზე და მეგობრობაზე და ლექსები სიკეთეზე
 |
ნუგეშიელენე სალარიძე |
 |
დედასქეთევან კვიტატიანი |
 |
ნამდვილი ამბავინოდარ დუმბაძე |
 |
მურა ამბობს..ნესტან კუპრავა |
|
ღიმილილუარა ჭანტურია |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები მეგობრებზე და მეგობრობაზე და ლექსები სიკეთეზე
 |
სადღეგრძელოგრიგოლ ორბელიანი |
|
უსიყვარულოდგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ჩემი ვედრებავაჟა–ფშაველა |
 |
მთხოვარიშიო მღვიმელი |
|
ხიდო, მოგენდე, ჩამიტყდივაჟა–ფშაველა |
