მესხის გამოხედვა

ის გა−მო−ხედ−ვა მზი−უ−რი
შვილ−თა ვა−ლი და სეს−ხი−ა,
შეგრძ−ნე−ბა ტი−ტა−ნი−უ−რი,
ი−ტყვი: ნამდ−ვი−ლი მეს−ხი−ა.

ის გა−მო−ხედ−ვა სხვა, წრფე−ლი,
ვე−რა−ვის ვერ მო−ეს−ყი−და
და ა−მა−ყობ−და ქართ−ვე−ლი
იმ ერ−თი ვინ−მე მეს−ხი−თა.

იმ გა−მო−ხედ−ვით ა−რე−ებს
უკვ−და−ვი ცა მი−ეს−ხუ−რათ,
ვე−ფხვე−ბის შემოგა−რე−ებს
სხვა ვერ−ვინ ი−ტყვის მეს−ხუ−რად.

ის გა−მო−ხედ−ვა გას−დევ−და
შთა−მო−მავ−ლო−ბას მეს−ხი−ვედ,
იბრ−ძო−და, თავს გა−დას−დებ−და
თავ−გან−წი−რუ−ლი მეს−ხი−ვით.

ა−რის ტალ−ღა−თა მო−ხეთქ−ვა
ძლი−ე−რი, არ უ−ნე−ბუ−რი.
მი−თხა−რით, სხვა გა−მო−ხედ−ვა
სად ა−რის მეს−ხი−სე−ბუ−რი?!

გრი−გა−ლი−ა თუ სე−ტყვა−ა,
არ მე−ში−ნი−ა მე სხვი−სა,
ქართ−ველ−ში გა−მო−ხედ−ვაა
იმ ერ−თი ვინ−მე მეს−ხი−სა.