ზღარბუნა  და ბაჭია მეგობრები არიან.  ახლა ზაფხულია. მეგობრები ტყეში  სულ ერთად დასეირნობენ.

ერთხელ  სეირნობისას მეგობრებმა ნაკადულის  ყვავილებით მოხატულ  ნაპირს  შორს  გასდიეს.  ბაჭიამ უცებ ქვას წამოჰკრა ფეხი, თავი ვეღარ შეიკავა და ცხვირი ზღარბუნას  ეკლიან ჯავშანს  გაჰკრა.    ზღარბუნა რა შუაში იყო, მაგრამ  მეგობარს მაინც მოუბოდიშა: 

-ბოდიშს გიხდი, ბაჭია! არ მინდოდა, რამე გტკენოდა.

ბაჭია ძალიან გაბრაზდა:

-რა ცუდია, ზღარბი რომ ხარ! თანაც ჩემი  საუკეთესო მეგობარი...ეკლები მაინც არ გესხას...

ზღარბუნას გული ეტკინა, მაგრამ მეგობრისთვის არაფერი უთქვამს.

ნაკადული  დაღმართს ჩაუყვა, მეგობრები აღმართს აჰყვნენ.  უეცრად  გზაზე  მელიას გადაეყარნენ.  მელიამ ბაჭიასკენ ისკუპა. ბაჭიამ  თვალები დახუჭა, შიშისგან აკანკალებულმა გაქცევაც კი  ვერ მოიფიქრა.

ზღარბუნა მეგობარს  აეფარა   და სასწრაფოდ  დაიგორგლა. მელიამ ცხვირ-პირი ეკლიან გორგალს მაგრად დაჰკრა და სულ დაისისხლიანა. გამწარებული მელა წკმუტუნით ჩაქანდა დაღმართზე.  ბაჭიამ თვალები გაახილა. 

-რა კარგია, ზღარბი რომ ხარ, თანაც ჩემი საუკეთესო მეგობარი! -შესძახა მან,- ყველაფერს მივხვდი, ზღარბუნა! ბოდიშს გიხდი,  დაუფიქრებელი სიტყვებით  რომ გული გატკინე!  აი, თურმე რისთვის ყოფილა საჭირო შენი ეკლიანი ჯავშანი!