თავ−ნე−ბა და მსუ−ქა−ნა
მო−მიყ−ვა−ნეს ფი−სო,
“ეს გვაკლ−და−ო” - ბე−ბომ თქვა -
“მე−ტი რა გვი−ჭირ−სო”.
ყვე−ლა ჩი−ვის ო−ჯახ−ში,
ნივ−თებს დაბ−ლა ყრი−სო,
ნაძ−ვის ხე−ზეც აძვ−რა და
“არ ჩა−მო−ვალ ძირ−სო”.
და−ვუ−ძა−ხეთ მაშ−ვე−ლებს,
მა−მა დად−გა სკამ−ზე,
ხე−ლი რომ გა−უშ−ვი−რა,
გა−და−ახ−ტა თავ−ზე.