შო−თა და მა−შო, ბავშ−ვე−ბო,
ცელ−ქი და-ძმანი ა−რი−ან,
სოფ−ლად ცხოვ−რო−ბენ და უყ−ვართ
შალ−შა−ვის ჭა−მა ძა−ლი−ან.

გუ−ში−ნაც ტყე−ში წა−ვიდ−ნენ,
რომ და−ეკ−რი−ფათ ეგ ხი−ლი,
მაგ−რამ მო−ეს−მათ პა−ტა−რებს
ბუჩ−ქი−დან რა−ღაც ძახი−ლი.

ხან, თით−ქოს მგე−ლი ყმუ−ო−და,
ხან, კი−ვილს ჰგავ−და ტუ−რე−ბის,
შო−თა და მა−შო შე−ჩერდ−ნენ,
ში−შით დაცქ−ვი−ტეს ყუ−რე−ბი.

ვერ და−შოშ−მინდ−ნენ ვე−რაფ−რით,
იდგ−ნენ და რა არ ი−ფიქ−რეს,
შალ−შა−ვიც ვე−ღარ მოკ−რი−ფეს,
მა−ლე მო−კურ−ცხლეს ში−ნის−კენ.

ბე−ბომ ი−ცი−ნა: ეგ ცელ−ქი
ჩი−ტუ−ნას ო−ი−ნი−ა−ო,
ის ტყე−ში ყვე−ლა ხმას ბა−ძავს
მცი−ნა−რი შაშ−ვი ჰქვი−ა−ო.
მშიშ−რე−ბო, ა−მა−სო−ბა−ში,
შალ−შა−ვიც მო−ი−ლი−ა−ო.