თოვლი

მე ძლი−ერ მიყ−ვარს ი−ის−ფერ თოვ−ლის
ქალ−წუ−ლე−ბი−ვით ხი−დი−დან ფე−ნა.
მწუ−ხა−რე გრძნო−ბა ცი−ვი სი−სოვ−ლის
და სიყ−ვა−რუ−ლის ა−სე მოთ−მე−ნა.
ძვირ−ფა−სო! სუ−ლი მევ−სე−ბა თოვ−ლით:
დღე−ე−ბი რბი−ან და მე ვბერ−დე−ბი!
ჩემს სამ−შობ−ლო−ში მე მოვვ−ლე მხო−ლოდ
უ−დაბ−ნო ლურ−ჯად ნა−ხა−ვერ−დე−ბი.
ოჰ! ა−სეთია ჩე−მი ცხოვ−რე−ბა:
ი−ან−ვარს მოძ−მედ არ ვეძ−ნე−ლე−ბი,
მაგ−რამ მე მუ−დამ მე−მახ−სოვ−რე−ბა
შე−ნი თოვ−ლი−ვით მკრთა−ლი ხე−ლე−ბი.
ძვირ−ფა−სო! ვხე−დავ... ვხე−დავ შენს ხე−ლებს,
უ−ღუ−ნოდ დახ−რილს თოვლ−თა დაფ−ნა−ში.
ი−ელ−ვებს, ქრე−ბა და კვლავ ი−ელ−ვებს
შე−ნი მან−დი−ლი ამ უ−დაბ−ნოში...
ა−მი−ტომ მიყ−ვარს ი−ის−ფერ თოვ−ლის
ჩვე−ნი მდი−ნა−რის ხი−დი−დან ფე−ნა,
მწუ−ხა−რე გრძნო−ბა ქრო−ლის, მი−მოვ−ლის
და ზამ−ბა−ხე−ბის წყე−ბად დაწ−ვე−ნა.
თოვს! ა−სეთი დღის ხა−რე−ბამ ლურ−ჯი
და და−ღა−ლუ−ლი სიზმ−რით დამ−თო−ვა.
რო−გორ−მე ზამ−თარს თუ გა−და−ვურ−ჩი,
რო−გორ−მე ქარ−მა თუ მი−მა−ტო−ვა!