იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ბურდღუნა დათვების ოჯახი . მამა დათვი-დადუ , დედა დათვი -დუდა , და პატარა ბელი -დინდინი,მათ შვილს ,ეს სახელი იმიტომ დაარქვეს ,რომ სულ გაიძახდა დინ-დინ,დინ-დინო.
        დათვი დუდა დადუსთან ხშირად ბურდღუნებდა ტყეში ყველა ცხოველი ჩვენ გვაშინებსო. დათვი დადუ კი მუდამ მის დაცვაში იყო და ბურდღუნ-ბურდღუნით დადიოდა ,როგორ ბედავენ ჩემი ოჯახის შევიწროვებასო.
      პატარა დინდინს ეს ამბები ესმოდა ,მაგრამ ხმას არ იღებდა. აი, ერთ დღეს კი ისე გაბრაზდა ,რომ თავად დახვდა მგელს,რომელსაც დედა დათვის ბუნაგში გაგდება სურდა.
დინ-დინ დაიძახა თუ არა, ჯერ დიდ ბურთს დაემსგავსა ,მერე ბეწვი აიბურძგნა და ისეთი სახე მიიღო,რომ მგელს ეგონა ,აი,ახლა შემახრამუნებსო და უკანმოუხედავად გაიქცა.

       მეორე დღეს კვლავ ცუდ დღეში აღმოჩნდნენ დადუ და დუდა ,როდესაც მელიამ მოინდომა მათი შევიწროვება.
_ განა ,სხვა გზა არა გაქვთ დათვებს ,ჩემი გზით,რომ არ იაროთ და სამუშაოდ მიმავალი არ შემაფერხოთო, ამ სიტყვებით უყვიროდა მათ მელაკუდა. ამ დროს მოულოდნელად ხმა გაისმა დინ-დინ, დინ -დინო და მელაკუდას წინ ბელი დინდინი იდგა გაჭიმული.
_აბა,მითხარი,მელია, ვის დაჩაგვრას ცდილობ? შემთხვევით ჩემი მშობლების ხომ არა?
_ არა,ჩემო უფლისწულო ,ამას როგორ ვიკადრებ, სხვისი დაჩაგვრა ,განა რა საკადრისია,ჩემნაირი წესიერი მელასთვისო.
დინდინს პასუხიც არ გაუცია, სიბრაზისგან ისე გაიბერა ,რომ ფიქრობდა ვერ გადამირჩება ,ეს ცანცარაო. თუმცა მელია ისეთი სისწრაფით გაიპარა,დინდინმა ძლივს მოკრა თვალი .
    ბელი დინდინი ყოველდღე იგერიებდა დაუპატიჟებელ სტუმარებს. მალე  იმდენი მოახაერხა ,რომ ვეღარავინ ბედავდა მათ დაჩაგვრაზე ფიქრსაც კი.

     მთელ ტყეში ყველა პატივისცემით ეპყრობოდა დადუს,დუდასა და თავად დინდინს,   რომელმაც თავისი სიმამაცითა და გამბედაობით მიაღწია მიზანს.შემდეგ კი მშვიდად  კმაყოფილი ბუტბუტებდა: დინ-დინ,დინ-დინო.