პატარა ვანიკოს, თუმცა რაღა პატარას , 10 გახდება საცაა - არ უყვარს კითხვა, უფრო მეტიც, არ იცის კითხვა! ასოებს კი არჩევს და ბლუყუნ-ბლუყუნით გამოთქვამს სიტყვებს, მაგრამ ეგ აბა რა კითხვის ცოდნაა როცა ტექსტის შინაარს ვერ იგებ და მხოლოდ ცალკეული ფრაზები გამახსოვრდება. მოკლედ, წიგნის დანახვაზე ელეთ-მელეთი ემართება და ცხვირს უშნოდ აიბზუებს ხოლმე. ეგრეა, რაც არ იცი არ გიყვარს... სიმართლე გითხრათ, ვერც წერა გამოსდის მაინცდამაინც გადასარევად, მე-5 კლასშია და ჯერ კიდევ ერევა ერთმანეთში შ და წ, ხანდახან ძ და ხ-ც. სურათი საგანგაშოა, მაგრამ ვანიკოს სულაც არ ადარდებს ეს ამბავი, არც დედის დარიგება ადარდებს: - შვილო, ასაკის შესაბამისი განათლების მიღება, ცხოვრების ყველა ეტაპზე მნიშვნელოვანია, ახლა თუ არ ისწავლი წერა-კითხვას, ძალიან ჩამორჩები განვითარებით შენს ტოლებს და შემდგომში უფრო და უფრო გაგიჭირდებაო! - ოხვრა, ოხვრით ეუბნებოდა დედა, რომელიც ავად იყო და უფრო მეტი სიმკაცრის თავი არ ჰქონდა, ისედაც ძლივს იდგა ფეხზე და რამდენიმე თვეში სულმთლად ჩავარდა ლოგინად.

ვანიკოს განათლება არ ჰქონდა, მაგრამ დიდი და მცხუნვარე გული ედგა საგულეში. დედას ზდასრული ქალივით უვლიდა. არც წამლების რეცეპტების ხმამაღლა კითხვა ეზარებოდა სხვათაშორის. მათი მიღების განრიგსაც ის აკონტროლებდა იმ ფურცელზე დატანილი ინფორმაციის შესაბამისად, რომელსაც ექიმის დანიშნულება ერქვა. ამ ორომტრიალში ვანიკომ ისიც აღმოაჩინა, რომ ექიმებს მასზე ცუდი კალიგრაფია ჰქონდათ და რამე რომ არ შეშლოდა დანიშნულებები რამდენჯერმე გადაწერა და სახლის სხვადასხვა კედელზე გააკრა...

აი, ასე და ამგვარად... თუ უკვე ზდასრულ ბ-ნ ვანოს კითხავთ: როგორ გახდა წარმატებული კარდეოლოგი და როგორ შეუყვარდა კითხვა? ორივეზე ზემოხსენებულ ისტორიას მოგიყვებათ და იმასაც დააყოლებს, რომ ძვირფასი ადამინების გამო „მთების გადადგმა“ ყოფილა თურმე შესაძლებელი. მთების რა გითხრათ, მაგრამ ის „აისბერგი“ რომელიც ვანოსა და წიგნებს შორის იყო აღმართული - ნამდვილად დადნა. ასეა, რასაც კარგად ისწავლი და რაშიც გაიწაფები, მერე ის სამუდამოდ გიყვარდება.