ეს ამბავი ძველად მოხდა,  წარმოუდგენლად დიდი ხნის წინათ, გასაოცრად უშორეს დროში.  კომეტამ, რომელსაც კუდიან ვარსკვლავსაც ეძახიან, ირმის ნახტომის გალაქტიკაში გაინავარდა და ჩვენს მზესაც ჩაუქროლა. დაინახა მზის მშვენიერი, გასაოცრად მოწესრიგებული სისტემა და ისე შეშურდა, ლამის თვალები დაევსო.

მზე თავის რვავე შვილს თავს ევლებოდა, ათბობდა, ანათებდა. რვავე შვილი დედის ირგვლივ ტრიალებდა. ამ დიდებულ ოჯახს კომეტა შორიდან უთვალთვალებდა, აკვირდებოდა.

პლანეტათაგან, ანუ მზის  შვილთაგან ზოგი ჯერაც კოსმოსურ ბურანში თვლემდა. აი, გაახილა თვალები ჩვენმა დედამიწამ, დაინახა მოელვარე მზე და გაიღიმა.

-გამარჯობა, ჩემო საყვარელო!-მიუალერსა დედამ,-როგორი ფერმკრთალი ხარ, ნუ გეშინია, ახლავე გაგათბობ!

მზემ უხვად დააფრქვია თავისი მცხუნვარე სხივები დედამიწას. ყოველი სხივი სხვადასხვაფრად დაიშალა და როცა ცისფერი ირგვლივ უხვად გაიშალა, დედამიწის მშვენიერებამ ოცნებასაც კი გადაამეტა.

-რა მშვენიერია ჩემი მესამე შვილი!-დაიძახა გახარებულმა მზემ.

-რას ამბობ, დედა,-მეგონა, მე ერთადერთი გყავდი!-გაკვირვებულმა დედამიწამ  მიმოიხედა, მაგრამ ვერავინ დინახა.

-ჩემი და-ძმები სად არიან?

-თავიანთ გზაზე, ანუ ორბიტაზე,-აუხსნა დედამ, -ჩვენ დიდი ოჯახი გვაქვს, შვილო, ძნელია, მას თვალი ბოლომდე მიაწვდინო. რვანი მყავხართ, ჩემო საყვარელო. ბევრ თქვენგანს თანამგზავრებიც ახლავს...

გაბრწყინებული მზე თავისი შვილების ჩამოთვლას  შეუდგა:

პირველი მერკურია,-მხურვალე მარად, 

მეორე-ვენერა-ფერიას მასგავსი,

მესამე დედამიწა-სახლი სიცოცხლისა,

მეოთხე-სისხლივით წითელი მარსი.

მეხუთე-გიგანტი იუპიტერია,

მეექვსეს-რგოლები არტყია სატურნს,

მეშვიდე ურანია-ამაყი გიგანტი,

მერვეს-ლურჯ გოლიათს, თქვენ ხედავთ ნეპტუნს.

ეს ჩვენი ოჯახია, ასეთი ჩინებული,

ამათგან იქმნება სისტემა დიდებული!

რადგანაც კოსმოსის განსაკუთრებული წესრიგის გამო ახლოს ვერ მოდიოდნენ, და-ძმები დედამიწას შორიდან მიესალმნენ.

-გამარჯობა დედამიწავ, გამარჯობა, სიცოცხლის სახლო!

-სიცოცხლის სახლი?-გაუკვირდა დედამიწას,-ეს რაღაა?

-რა დიდებულია!- მთელი გალაქტიკა შეჰხაროდა ჩვენს დედამიწას, სიცოცხლის სახლს და სისტემის საფიცარს.

ჩვენი პლანეტა თავის გზაზე, ანუ ორბიტაზე მიაბიჯებდა, მაგრამ როცა შეტრიალდა, მზე ვეღარ დაინახა და მოიწყინა. ვარსკვლავების დათვლაც მალე მოსწყინდა.

ამასობაში ცაზე ბადრი მთვარე ამოგორდა. 

-შენ ვინ ხარ?-ჰკითხა მთვარეს დედამიწამ.

-მთვარე ვარ, შენი თანამგზავრი. ჩვენ სულ ერთად ვივლით, ერთმანეთს უჩინარ ხელებს გავუწვდით, მიზიდულობის ძალით შევაკავებთ.

ცისფერი დედამიწა ორბიტაზე მოძრაობდა. მის ირგვლივ მთვარე ბრუნავდა-ერთგული თანამგზავრი.

კოსმოსში მზის სხივების გადაძახილ-გადმოძახილი  ისმოდა.  პლანეტები და მათი თანამგზავრები სამყაროს შექმნაზე გასაოცარ ამბებს ჰყვებოდნენ.

კუდიანი ვარსკვლავი, ანუ კომეტა შურისგან ისე გაწითლდა, ისე გავარვარდა, ლამის თავადვე აიფეთქა თავი. ბოლოს გრძელი კუდი მოიქნია, მზის ოჯახს ჩაუქროლა და უსასრულო კოსმოსურ სივრცეში ჩაიკარგა.