აქეთ-იქით დავხტივარ მავთულზე, ხან ხის ტოტზე გადავფრინდები, მერე გადმოვფრინდები და ისევ მავთულზე მოვიკალათებ... რა ვქნა, მცივა! თან მშია. ცალი თვალით მაღლა ვიყურები, იქნებ ეს შავი ღრუბელი ოდნავ მაინც დაიძრას და მზეს მივეფიცხო, მაგრამ არა, დგას ასე გაშეშებული და ფიფქებს უყრის თავს. ეჰ, ნამდვილად მოთოვს! ფანჯრის გაღებას ველოდები... რომელი ფანჯრისას და ჩემ წინ აშენებული უშველებელი კორპუსის ნებისმიერი ფანჯრის. ზოგჯერ პურის ნამცეცებს გვიყრიან ჩიტებს და... თოვა დაიწყო! დავრჩი მშიერი! ახლა რომც გადმოყარონ ფიფქს შეერევა და აკენკვა შეუძლებელი გახდება... ფრთებს მაგრად მივიკრავ ტანზე, რომ არ შემცივდეს, თვალებს დავხუჭავ და ასე დავიძინებ მავთულზე. ჩემ გარდა აქ კიდევ 5 ბეღურა ზის და თვლემს. ეტყობა თოვლს რაღაც უცნაური სიმშვიდე მოაქვს, თორემ სად გაგონილა, ყინვაში მშიერსა და უსახლკაროს ძილი გერეოდეს. რატომღაც ერთი გამოცანა გამახსენდა და გამეცინა. აბა თუ იცით, რამდენი ბეღურა დარჩება მავთულზე მაშინ, როცა იჯდა 22 და მონადირემ მოკლა 3. თვლით თავს ნუ შეიწუხებთ. სწორი პასუხია: არცერთი, რადგან ხმაურზე ჩიტები ვფრთხებით და მივფრინავთ, სულაც არ გვაქვს იმდენი გამბედაობა, რომ ადგილზე დავრჩეთ და მოვიფიქროთ, როგორ მოვიგერიოთ მოძალადე...

            აი, ამ სულელს დამიხედეთ ერთი, გამოსულა ამ თოვლში შურდულით და ჩიტებს უმიზნებს. დავუშვათ გამარტყა, მერე რა? ზუსტად ვიცი, რომ ჩემს შეჭმას არ გეგმავს და თუ იმის აუცილებლობა არ აქვს, რომ ცოცხალი არსება მოინადიროს, მაშინ უსულო საგნებს რომ ესროლოს, რა მოხდება? დიდი რამე, ასე ივარჯიშოს დამიზნებაში ვაჟბატონმა. გასაოცარია პირდაპირ, საერთოდ რა მნიშვნელობა აქვს რამეს მიზანში მოარტყამ თუ არა, რას გაძლევს ეს ძალიან საინტერესოა?!. სულ სხვა მიზანზე უნდა იფიქრო სულელო ბიჭო, მაგალითად: როგორ გახდე უფრო ჭკვიანი, უფრო კეთილგანწყობილი და ისეთი, რომ უმიზეზოდ არ ხოცო ჩიტები... აი, კიდევ გაისროლა. მგონი დროა მივფრინდე და ჭკუა ვასწავლო...

ჰო, არ შემეშინდა, იქვე კუნძზე ჩამოვფრინდი და შურდულიან ბიჭს დავუძახე:

-          წრიპ, წრიპ! - ინსტიქტურად შემართული შურდული ჩემკენ მოაბრუნა...

-          წრიპ, წრიპ! - არ ვნებდებოდი, თვალებში ვუყურებდი და ვუღიმოდი.

შევამჩნიე, რომ გაკვირვება დაეტყო სახეზე. შურდული ნელა დაუშვა და წამოიყვირა: -ე, რა მაგარია, ბეღურა მიღიმის! - უფრო და უფრო მიახლოვდებოდა, ვცდილობდი ჩიტის გული არ გამსკდომოდა ან არ გავფრენილიყავი. უნდა გამეძლო! რას მიზამდა, უკვე მოშინაურებული იყო, ჩემიანივით იქცეოდა... სიმპატია, მოწონება, აღფრთოვანება და გაოცება ერთად იკითხებოდა მის სახეზე, გავფრინდებოდი და ყველა ეს ემოცია ერთ წამში გაქრებოდა, ერთ სულელ ჩიტად დავრჩებოდი მის მეხსიერებაში. არა, რამენაირად უნდა გამეძლო ადამიანის  სიახლოვისთვის, დაჟინებული მზერისათვის და გაკრეჭილი პირისთვის, რომელიც შეჭმას ნამდვილად არ მიპირებდა...

მოულოდნელად ბიჭმა ჩემ წინ, კუნძზე ჩამოცვენილი თოვლის ფიფქები ხელით გადაწმინდა. ჯიბიდან ბურბუშელა ამოაძვრინა, დაფშვნა და წინ დამიყარა. უხ, რა გემრიელად შევექეცი, რომ იცოდეთ, სხვა ბეღურებიც მოფრინდნენ და ატყდა ერთი ჟივილ-ხივილი. საჭმელი რომ გათავდა მე არ წავსულვარ, მადლობის ნიშნად კიდევ ერთხელ გავუღიმე ბიჭს და გავფრინდი.

არასდროს მინახავს ჩიტი იუმორის გრძნობით... - ბუტბუტებდა ბიჭი და შურდულს ჯიბეში იტენიდა. თან თვალებით მეძებდა და ხელს მიქნევდა დამშვიდობების ნიშნად. ასე გადავარჩინე ჩემი ღიმილით იმ დღეს ბეღურები და საკუთარი თავიც შურდულიდან ნასროლ კენჭებს.