მე მივხვდი მაგა შენსა ბრალებსა

მე მივხვ−დი მა−გას შენ−სა ბრა−ლებ−სა!
მე გან−გი−ცხა−დებ და−ნა−მა−ლებ−სა!
რად ა−რა ჰრი−დენ გან−საკრ−ძა−ლებ−სა,
ხე−ლი რად მიჰ−ყავ ძნელ−სა ვა−ლებ−სა?
რად მიჰ−ყევ სხვა−თა ჭკუა-მთვრალებსა,
ნე−ბით მო−შორ−დი მისათვა−ლებ−სა?
არ შე−გიბ−რა−ლებ შეუბრა−ლებ−სა,
თუმ−ცა უყ−ვარ−დი მის−სა თვა−ლებ−სა!
რად ა−რა ჰრი−დენ გან−საკრ−ძა−ლებ−სა?

რად−გან ძლეულ-ხარ შე−ნი−სა ნე−ბით,
თავს რა−ღად მართ−ლობ თანის-თანე−ბით?
ან რას ი−ყოვ−ნი ჟამ−სა ხანე−ბით?
რას ი−ნუ−გე−შებ ცრემლ−სა ბანე−ბით?
ხე−ლი ა−ი−ღევ მაგ სავანე−ბით,
შემ−წე ი−ძი−ე ბანის-ბანე−ბით!
აგ−რე ვერ მომ−კი ვარდ−სა ყანე−ბით!
რად გულს გა−ნი−წონ საკვ−დად დანე−ბით?
სხვას გირ−ჩევ გზა−სა და სხვას ძა−ლებ−სა!

მი−ვედ, ყა−რი−ბო, უ−თხარ ბულ−ბულ−სა,
მას შვე−ნი−ერ−სა, ტკბილ-ხმა უ−სულ−სა:
შე−გა−მუ−და−რებს ქველ−სა სუმ−ბულ−სა,
სი−ტყვას და−უ−ფენს, ვი−თა ბუმ−ბულ−სა;
შუ−ა შე−მოვ−ლენ, შე−უქ−მენ გულ−სა,
ვარდ-თანა მივ−ლენ კარ-და−რაზულსა,
მო−ახ−სე−ნე−ბენ მაგ შენ−სა წყლულ−სა;
ვი−ცი, გიხს−ნი−ან ბე−დი−თა კრულ−სა!
მაგ−რა გახ−სოვ−დეს გულ−სა სა−ლებ−სა!

თუ ნა−ხო ვარ−დის კარ−ნი ღი−ა−ნი,
ან მო−გე−გებ−ნენ ნაზ−ნი ი−ა−ნი,
ჩემ მა−გი−ე−რად ი−გი ჭკვი−ა−ნი
ნარ−გი−ზი ნა−ხე, ქცევა-მზი−ა−ნი;
ეს−რე უ−ამ−ბე: ი−ყავ სვი−ა−ნი,
ა−ნუ სად ვვლი−დე კეთილ-გზი−ა−ნი?
ვარ−დი მი−კი−თხე, აგ−რევ ი−ა−ნი,
მე−ცა გახ−სოვ−დე მცი−რე დღი−ა−ნი,
მო−მი−გო−ნებ−დე ფერ-ნამკრთალებსა!

გარდ−მო−უ−ტე−ვე თვალ−თა მდი−ნა−რე,
პირ−ვე−ლად ჩემ−გან გულ-მომდი−ნა−რე.
სა−ლა−მი ჰკად−რე არ სა−წყი−ნა−რე,
ეს შე−ნათ−ვა−ლი მი−უ−წი−ნა−რე;
მე−ცა ვი−ყავ-თქო თავ-საჩინარე,
ად−გი−ლი მქონ−და და−სა−ბი−ნა−რე!
გირ−ჩევ შეგბ−რალ−დეს გულ-ნამტკინარე,
აწ შე−ი−წყა−ლე ა−ნამ−ტი−ნა−რე!
მან−ტორ გაბ−რა−ლებ ფეს−ვით ბრჭა−ლებ−სა!