ციკოს თოვლის პაპა

ახ−ლა წლამ−დე ცო−ტა დარ−ჩა,
მო−ად−გე−ბა ა−გერ, მთებს.
მუ−ხის ძი−რას ციყ−ვი ცი−კო
თოვ−ლის პა−პას ა−კე−თებს.

მო−აგ−რო−ვა სა−მი გუნ−და,
არ დას−ჭირ−და წვა−ლე−ბა.
ორ ცალ კერ−კეტ კა−კალს უ−დებს
თოვ−ლის პა−პას თვა−ლე−ბად.

ტან−ზე კოხ−ტად ჩა−უ−რი−გა
ყა−ვის−ფე−რი ღი−ლე−ბი.
გა−ნა მართ−ლა ღი−ლე−ბია -
გაკ−რო−ლი−ლი თხი−ლე−ბი.

სტა−ფი−ლო აქვს ცხვი−რის ნაცვ−ლად -
ცი−კო მართ−ლა არ ხუმ−რობს.
მხო−ლოდ ქუ−დი ვერ ი−შო−ვა,
თავ−ზე რომ და−ა−ხუ−როს.

ფუ−ღუ−როს−კენ გა−ე−შუ−რა,
იქ−ნებ, რა−მე მო−ძებ−ნოს...
თოვ−ლის პა−პა მარ−ტო დარ−ჩა
და თა−ვისთ−ვის ოც−ნე−ბობს:

“მა−ლე ქუდ−საც და−ვი−ხუ−რავ,
ხელ−ში ჯოხ−საც და−ვი−ჭერ.
სულ პირ−ვე−ლი მე გა−ვი−გებ
ა−ხა−ლი წლის ნაბიჯებს!..”

უ−ცებ, მართ−ლა ნა−ბი−ჯე−ბის
ხმა მო−ის−მა შო−რი−დან.
გა−უკ−ვირ−და თოვ−ლის პა−პას -
ნუ−თუ, უკ−ვე მო−ვი−და?

მაგ−რამ, ა−რა, ა−ხა−ლი წლის
ნა−ბი−ჯე−ბი რო−დი−ა,
ეს კურ−დღე−ლი ამ−ბა−კო და
თაგ−ვი თენ−გო მო−დი−ან.

და−ი−ნა−ხეს თოვ−ლის პა−პა...
რა გგო−ნი−ათ, რა მოხ−და?
ცო−ტა ხან−ში, რო−ცა ცი−კო
ხი−დან დაბ−ლა ჩა−მოხ−ტა,

იქ რაც დახვ−და, დამშ−ვი−დე−ბით
ა−ბა, რო−გორ უც−ქი−როს -
თოვ−ლის პა−პა უ−ღი−ლე−ბოდ,
უთ−ვა−ლე−ბოდ, უ−ცხვი−როდ!