სოფიოს ზღარბები

მო−დით უნ−და მო−გი−თხროთ,
სა−ო−ცა−რი ამ−ბე−ბი
გჯე−რო−დეთ სი−მართ−ლე−ა
არ გე−გო−ნოთ ზღაპ−რე−ბი.

სო−ფოს ე−ზოს ბო−ლო−ში,
ბი−ნად−რო−ბენ ზღარ−ბე−ბი.
ტან−ზე ე−კალ აც−ვი−ათ,
ფეხ−ზე თხი−ლის სანდ−ლე−ბი.

ან−ცი ა−ბე−ზა−რე−ბი
ა−რაფ−რის აქვთ დარ−დე−ბი.
სა−მი შვი−ლი ე−ყო−ლათ
ღორ−მუ−ცე−ლა, ხარ−ბე−ბი.
ბი−ნად ნა−ხა ო−ჯახ−მა
მსხვი−ლი ე−კალ-ბარდები,
მწვა−ნე სუ−როს ფოთ−ლე−ბის
ჩა−მოჰ−კი−დეს ფარ−დე−ბი.
ზო−ი−ა და ზო−სი−მე,
ხა−ტო, კა−ტო , ა−სი−ა,
ერ−თო−ბი−ან თა−მა−შით,
ი−სე−ა თუ ა−სე−ა.
ძლი−ერ უყ−ვართ ვაშ−ლი, მსხა−ლი,
ა−ტა−მი და ყვე−ლა ხი−ლი,
გუ−რა ბა−ბუ გა−აბ−რა−ზეს,
შე−უ−ჭა−მეს ბევ−რი თხი−ლი.
და−გო−რა−ვენ სხვის ბა−ღებ−ში,
კის−კი−სით და ხუმ−რო−ბით,
ნე−ლი ბე−ბოც გა−ამ−წა−რეს,
მათ თა−ვი−სი სტუმ−რო−ბით.
სულ შე−სანს−ლეს ყვე−ლაფერი,
ბა−ლა−ხი თუ ბოსტ−ნე−უ−ლი ,
დამრგ−ვალდ−ნენ და და−ბუთ−ქუნდ−ნენ,
ა−ატ−კი−ვეს ყვე−ლას გუ−ლი.

ი−სი−ნი კი ა−მა−ყო−ბენ ,
ჩვენ ვართ სო−ფოს ზღარ−ბე−ბი,
მე−ზობ−ლებ−მა ი−მათ გა−მო
შე−ი−ძი−ნეს წამ−ლე−ბი.

შე−მოდ−გო−მით და−ი−წყეს,
სი−ცი−ვის−გან კრუ−სუ−ნი,
ჩაძვრ−ნენ სო−რო−ებ−ში და
ა−ღარ გვეს−მის ბუ−სუ−ნი.